Prof. Dr. Moreno Cabrera

TRACTORADA!!

YOU SHALL OVERCOME
...
e no noso partido
militan todos os defuntos
que nos poñen aínda
a bosta nas zocas,
o cheiro a argazo nos fuciños,
o trono da forxa nas orellas,
a terra que xa son nas unllas.
E as feridas de ferro
ou negro chumbo e pólvora
nos corazóns atribulados.
Darío Xohán Cabana

7 de xuño

CANGAS: RE-SIS-TEN-CIA!!

Piiiiiiiiii

Himno?

A austeridade no goberno galego

35 anos despois, non esquecemos: Viva o 25 de abril!

Alguén sabe de que falan? en que ano? (nestes días de visitas, admítense comentarios...)

... Es difícil que la delegación haya visto un rostro con expresión de odio y tal vez admiren la ausencia total de personas analfabetas o menores limpiando zapatos en las calles. No escapará a ningún ojo crítico las filas de niños, adolescentes y jóvenes, asistiendo a las escuelas y universidades, los círculos infantiles, los hogares de ancianos, los hospitales y policlínicos con personal de salud altamente calificado, que atiende a todos los ciudadanos. En medio de la crisis económica internacional no existen colas de ciudadanos buscando empleo. Las personas que se mueven por las calles, activas y casi siempre alegres, no se corresponden con las imágenes estereotipadas ...

Estás aquí para ser feliz...

Día negro

Por isto, isto e por isto.

:-(

No comments

antroido e antroidadas...

boas. como vai a campaña electoral?
eu xa empapelei os autobuses e comecei coa miña campaña.
xa sabedes a quen ides votar? votádeme!!
agora en serio, o día 1º de marzo votade a quen queirades, pero non quededes na casa.
outro tema: este ano seica comezou antes o entroido.
por que o souben? por cousas que aparecen nestes vídeos.
é mellor rir: a cousa évos triste.
despois duns días de paseo, relax, augas termais e concerto de música clásica veño de ler un pouco a prensa e hai dúas cousas que me gustaron:
1. que fará con respecto ao idioma o teu partido político se goberna?
2. o xenial artigo de Xabier Cordal.
pois iso, que está mal visto ir cun disfrace de vaca (anque sexa no antroido).
BO ENTROIDO!!

Hai que facer coma o Feijoo: nin galego... nin inglés...

Nace CASTurzi

O podcast máis directo. Polo que levabas agardando tanto tempo.
Hoxe, día 30 de novembro, marcará un antes e un despois no mundo do podcast.
E para aquelas de vós que aínda non sabedes en que consiste... déixovos algunhas ligazóns interesantes para mergurllarvos no mundo do podcast:
Podgalego

Como facer un podcast

Aquí, na barra lateral da dereita podedes ouvir o primeiro CASTurzi.
Espero que vos guste.
Saúde e Podcast!

Aínda que queiran calalo

13 de novembro de 2002

Non debemos esquecer.
Saúde e Mar!

Boicot a Amancio Ortega

Claro, se era o que faltaba para o bingo.
A entrevista da SER é a Covadonga O'Sheaá, autora do libro Así es Amancio Ortega.
Ten xoias como: "para que serve estudar matemáticas en galego", "para que serve o galego"? ou "o importante é unir e non desunir".
Ouvide, ouvide como arden! Está contra o final da entrevista.
BOICOT a INDITEX, ZARA e á Monarquía.
A fin de semana imos traballar a Heidelberg.
Xa vos contarei.

?????

Contra a pobreza

(A foto é de Rober)

De novo, ASASINATOS

Festiclown e Pallasos en Rebeldía denuncian o masacre contra campesiños en Chiapas

O Festival Internacional de Clown de Galicia, Festiclown, e o colectivo galego Pallasos en Rebeldía, queremos denunciar o último masacre que a violencia militar do goberno mexicano deixou nas comunidades do Estado de Chiapas. Foron 6 campesiños mortos e 17 feridos o resultado dun novo episodio de violación dos dereitos humanos acontecido en territorio rebelde mexicano por efectivos do goberno.

O pasado 3 de outubro, na comunidade de Miguel Hidalgo (Chiapas) realizouse un operativo policial no que participaron efectivos policiais estatais e federais contra os indíxenas que ocupaban o centro arqueolóxico de Chinkultic. A acción remóntase ao pasado 7 de setembro, cando poboadores de Miguel Hidalgo “se apoderaron” da administración da zona arqueolóxica Chinkultic porque consideraban que o Instituto Nacional de Antropología e Historia (INAH), controlado polo goberno federal, no lle estaba a dar mantemento adecuado e usufructuaba excesivamente o sitio sen que iso xerase beneficios para as comunidades da zona.

Como resultado desa acción foron asasinados seis campesiños, dezasete acabaron con feridas de diversa consideración e trinta e sete máis foron detidos. Xulgamos que a privación arbitraria da vida e da integridade persoais son claras violacións aos dereitos humanos perante os cales non poden quedar calados os cidadáns de ningún lugar do mundo.

Solicitamos a toda a cidadanía, e a todas as persoas que durante estes 8 anos de Festiclown se solidarizaron cos pobos indíxenas de México e coa causa zapatista, que neste momento de grande perigo para a poboación civil de Chiapas esixan ás institucións que se poñan do lado dos dereitos humanos e que presionen os gobernos de Felipe Calderón e Juan Sabines. Non podemos consentir que se volva repetir o xenocidio indíxena que viviu Chiapas ata o levantamento zapatista, así como aconteceu nos primeiros días do 94 e no terrible suceso de Acteal no 97, entre outros tantos acontecidos tamén no que vai de ano.

Neste sentido, nos últimos meses, son recorrentes as intervencións armadas contra a poboación indíxena, que se resiste a abandonar sen máis a terra dos seus antepasados diante das desproporcionadas esixencias do goberno mexicano. As detencións sumarias, asasinatos ou encarceramentos están á orde do día.

Nestes intres, comunidades enteiras están baixo a ameaza da violencia militar e paramilitar dirixida polo goberno da república e do estado por cometer un único crime: o de loitar pacificamente por un mundo máis xusto onde a cor da terra tivese o seu sitio e o indíxena non fose un refugallo humano do que a globalización puidese prescindir.

O Festiclown, que traballa en Chiapas desde o seu inicio, colaborando grazas á solidariedade dos galegos e das galegas e do resto da xente que acompañou este proxecto, solidarízase unha vez máis coa poboación indíxena e colócase ao carón dos que menos teñen e que máis achegaron nos últimos 14 anos á democracia global. Por este motivo, solicitamos dos medios de comunicación e de toda a xente que reciba esta mensaxe que se fagan eco da denuncia e que non abandonen as comunidades ante as agresións que están a sufrir nestes momentos.


Festiclown e Pallasos en Rebeldía

...

Estamos aí!

Alá imos!

O 25, azul ou escarlata?

Lobos con pel de... lobos!

Por se alguén aínda tiña dúbidas...
Sonche os que son. E non se agochan. Dixérono así. Logo dirán que non están politizados...
É perfecto que asinen manifestos, pero non é o Manifesto, nin tampouco este.
En fin, unha mágoa o de Óscar Pereiro.
Este ano haberá que ir con Evans ou con Ricco.

Para quen lle interese...

Mágoa non podermos ir...

Entrevista en EL MUNDO

Pareceume interesante o tema:
Mirade esta entrevista.
Contra os aditivos, cociña tradicional.
Bo proveito!

Concerto de THE HOMENS en Tübingen

Mañá, xoves, 12 de xuño, THE HOMENS tocan en Tübingen.
O concerto organizado polo Centro de Estudos Galegos da Universidade de Tübingen será ás 21 h. en Die Kelter, un dos mellores locais da cidade.
The Homens están de xira por Europa e veñen de tocar en Trier.
Este é o cartel:


Vémonos alá.

25 de abril, SEMPRE!

Nun día coma este non podía deixar de dicilo:
VIVA O 25 DE ABRIL!
VIVA A REVOLUCIÓN!

14 de abril

Contra o feixismo

Sexa como for, con Guillem e con todas as vítimas da barbarie.

De volta á loita

Dende a tumba do Ché á casiña.
Aquí estou outra vez, para seguir coa loita de cada día. Non hai neve, pero vai fresquiño. Ando algo canso, pero será da viaxe. A cidade parece tranquila. Non se move nadiña. Todo está igual a como o deixei. Toca traballar.

Día de eleccións

Epístola sobre as eleccións do causante desta bitácora

Benqueridas lectoras desta humilde bitácora:
O vindeiro 9 de Marzo, nas eleccións de España (lembremos que non son municipais nin nacionais), algunhas persoas iremos votar e escolleremos o que consideremos.
A nivel persoal, eu propoño o voto nulo, voto "Mickey Mouse",
voto "Shinchan" ou outro semellante porque "Goberne quen goberne, Galiza non se vende".
Dende logo, creo que nin o BNG nin os outros partidos que se presentan desta volta defenden a independencia de Galiza, unha sociedade máis xusta, a desaparición de ricos e pobres, nin a República Galega... Desta vez eu non votarei o menos malo.
Creo que é importantísimo que vaiamos votar para que se vexa que participamos e cada unha de nós votará o que lle prouguer. Eu, dende logo, non votarei PSOE nin BNG, nin PACMA (pretenden que desaparezan as matanzas do porco e que comamos SÓ vexetais) nin calquera dos outros 15 partidos que se presentan na provincia -até cando esta división artificial?- de Pontevedra, aínda que como se di por aí, tampouco non quero que gañe o PP.
Saúde e Pobo (que é quen máis ordena).
"GOBERNE QUEN GOBERNE, GALIZA NON SE VENDE"

INDIGNANTE!

Mirade isto.

Os palanganas en Vieiros

Hoxe saímos os Palanganas en Vieiros.
Haberá que coller os paláns e comezar a adestrar.
Preparádevos, os Palanganas imos tomar o poder na Conferencia Sur.

Próximo obxectivo. Marzo 2008.

Aló estaremos. Saúde.

UN EXITAZO

Ou iso dixeron uns e outros...

Ouvir para crer...

Escoitade a Carod falándolle en galego a Rajoy (hai uns meses). Hoxe Zapatero díxolle: "Chama a atención que un presidente do goberno que é de León teña unha posición cara ao galego máis favorábel que a dun líder da oposición que é de Galiza. Isto si que é sorprendente". Seica hai eleccións en marzo, non é?
.
Por aquí andamos a ultimar os preparativos para o simposio de mañá sobre Rosalía de Castro.
Xa vos contarei como sae...

Vaia país... que teñen algúns

Boas! Hai moito que non escribo nada por aquí.
Hai moitos temas dos que falar, pero non sei se paga a pena porque o único que consigo é enrabearme e facer que me ferva o sangue.
Vou facer coma un sabio que coñezo, que mentres estaba en Alemaña tentaba non ler NADA desas terras do sur para vivir máis FELIZ.
Que vou dicir eu sobre as saídas de ton (xa vai para os 70 anos, para cando a xubilación) de El-Rei de Hespaña? Matou a seu irmán cando tiña 18 anos (non é mentira! pero non foi ao cárcere, non ho!) é herdeiro do Innomeábel, e cos anos non só non mellora, senón que se volveu máis autoritario e maleducado aínda.
Por certo, se mesmo estes o aplauden, imaxinade!
E do resto? Máis do mesmo! Non paga a pena. Ben, o sábado 24 haberá Asemblea das Redes en Allariz. Que non todo vai ser deles.
Veña, falando de cousas ben máis interesantes:
Aquí xa neva. Vai frío (tamén). Pero estase ben.
Chegou o inverno e, con el, a vida máis caseira, os mercados de Nadal e o viño quente (non perdedes nada) e as rúas cubertas de neve... esas paisaxes bucólicas dos contos dos irmáns Grimm.
Por certo, hai FOLGA DE TRENS. Quen viaxa nestes días, que ande atenta.
E nós, preparando un Simposio sobre Rosalía de Castro para o 14 de nadal con actuacións importantes...
Xa vos contarei.
Até outra.

A RÍA É NO-SA E NON DE RE-GA-NO-SA

Así estamos. De volta en Suabia dende hai unhas semanas, pero cheíño de traballo. Tantas cousas por facer... en fin. Moitos proxectos interesantes, traballo, cursos de alemán, tese, organizar congreso, descansar, mercar unha bici, feira do libro de Frankfurt, preparar aulas, encontro en Trier, charla en Compostela... xa imaxinades!
E leo que por alá, todo segue máis ou menos igual...
Tou canso. Xa falaremos.

Para aqueles aos que non nos aguanta o pan no corpo...

Non puiden ir ao 3º exame das opos.
Era hoxe, e estou a 2000 quilómetros de Pontevedra.
Outro ano será.
Agora, de festa en festa... e tiro porque me toca.
Esta hin de semana, FESTA DA DORNA: este ano non nola podamos perder. Festa importante e ghrande onde as haxa. Ouvide o que din no Himno (versionado polos Diplomáticos de Monte Alto) "que non se sabe no mundo doutra festa máis rachada".
Despois, o 25 a Compostela (manifa unitaria de Causa Galiza).
E o 29 á Festa do Carneiro ao Espeto en Moraña. Se aínda non te apuntaches e queres vir canda nós, avisa, que aínda hai sitio.
Auf Wiedersehen!

O mellor que lin ultimamente...

He he he!
Eu tamén asinarei na súa páxina.
Así non hai xeito.
E se ledes os comentarios, veredes que corren malos tempos para a retranca.
Apertas fondas, case en Galiza.

A prepararmos as oposicións...

Despois de voltar da viaxe a Galiza (non sei se está ben que o digamos, pero cremos que foi un éxito) toca traballar algo. Entre o 21 e o 28 andaremos outra vez por Vigo.
Como non temos moito que comentar, podedes ir vendo algunhas cousas interesantes, que xa sabiamos.
Xa vos contarei máis dende a Terra.
Apertas a mancheas!

Moi interesante... aínda que non supere o NOME: Kevin Cosme.

25 de Abril, SEMPRE!!! (Hoxe non podía faltar)

Hellas

Xa estamos na casiña. Despois de 21 días en Grecia, agora a volta á normalidade, ao traballo... o de sempre! Pasámolo ben. Corrixo: pasámolo moi ben. A viaxe estivo moi ben, pero estamos moooooooi cansos. Foi todo perfecto. Algo de sol, unha pouca chuvia en Atenas, moitas pedras a medio caer. É incríbel o que debeu ser Grecia. Non tivemos tanto tempo como nos gustaría e só puidemos ver Atenas, algunhas illas Cícladas do Exeo (Paros, Naxos, Santorini), Creta e outra vez Atenas.

Hai tanto que contar... Chegamos a Atenas, o día 21 e comezamos a decatarnos da verdadeira utilidade das clases de matemáticas e física na EXB e no Bacharelato: serven para aprender a ler. Era tan divertido descifrar as mensaxes! Pasamos catro días nun albergue de Pangrati, no centro ateniense. Despois, dende O Pireo (espectacular porto, cheo de mariñeiros, enormes barcos e tabernas marabillosas) collemos un barco cara a Paros, unha fermosa illa perdida no Exeo. Foi xenial porque aínda non había turistas. Estaba case todo sen montar, era como un inmenso parque de atraccións antes de abrir: andaban a pintar, arranxar casas e preparar todo para as seguintes semanas (aínda era marzo). Dende alá fomos a Naxos, que é algo maior, pero aínda moi manexábel. Cando chegamos veunos esperar ao peirao un señor co seu 4x4 para levarnos á Pensión onde durmimos. Mentres iamos de camiño explicounos que a manifestación que había contra a ampliación do porto de Naxos (aprox. 8123 habit.) era cousa de "catro idiotas que non teñen nin idea de nada". Logo de deixar as cousas no apartamento baixamos ao peirao para unírmonos á mani cos milleiros de estudantes e señoras de rigoroso loito que tamén o facían. Estas illas gustáronnos moito. E logo, outro barco a Santorini. (Tranquis! O noso barco non era o supercruceiro que afundiu. Nós fomos cinco días antes.) Santorini é precioso, pero xa se vía máis orientado cara ao turismo. Foron tres noites e durmimos en tres sitios diferentes: no coche que alugamos, nunha pensión e nun apartamento. Creo que despois de bañármonos nas supostas "augas termais", ao pé do volcán que máis recentemente entrou en erupción en Europa, estabamos preparados para calquera cousa.

Collemos un barco (este foi un catamarán superrápido que ía polo aire -literalmente- en moitos momentos) e que nos deixou en Creta un par de horas despois. Creta é unha señora illa. Vimos as tres cidades principais (Héraklion, Rethymnon -non confundir con Ratibrón- e Hania). MOI MOI BONITAS! Tamén baixamos cara ao interior da illa, e na costa sur. Bañámonos no Mar de Libia, vimos a Garganta de Samaria e unha praias espectaculares de postal. Despois, o venres santo pola noite collemos un ferry enooooooooorme que nos levou de volta ao Pireo. Paseamos por Atenas (xa case unha vella coñecida) e comemos moi ben. Logo despedimos ao señor que marchaba para Berlín e fomos ao aeroporto para, ao día seguinte, coller o avión até Stuttgart.

Xa vos informarei da saída da Guía Plaza (primeiro na rede e logo en papel) onde aparecerán os lugares máis baratos e onde mellor se come no mundo coñecido.

Agora toca pórse a traballar, que nesta semana teño que rematar a preparación da excursión a Galiza. Imos estar de paseo por aí entre o 26 de maio e o 2 de xuño. Xa vos contarei como sae todo. Iremos pensando no vindeiro destino (Francia, China, Rusia... quen sabe?).
Apertas e bicos a mancheas!

p.s.- Déixovos dúas imaxes significativas (non sei se demasiado turísticas ou non) da viaxe: unha foto da mani en Naxos contra a ampliación do peirao e outra do sábado á noite no aeroporto.

Alá imos!!!

Mañá saímos de viaxe. O xoves estaremos aquí.


Logo baixaremos polas illas, até Creta.

Queremos ver moitas cousas, pero non sei se haberá tempo para todo.

E despois, seguramente veremos isto:
O teatro de Epidauro, un dos máis antigos da Historia.


Xa vos contarei como foi.

TCD - Intervención en Rede

Naceu TCD - Intervención en Rede, a nova sección de artigos de Opinión e Intervención das Redes Escarlata.
Longa vida ás REDES!

Chegou a hora do porco!!!

Boas! Ultimamente andamos algo desconectados. Despois de estar de volta na Terra uns días, pasamos por outras terras para saudar os amigos, compartir bos momentos, e outros moi malos (p. ex. deixar un ordenador para que alguén -sen saber moi ben quen será- traballe nas nosas aulas, na nosa tese de doutoramento, no vindeiro curso ou no que lle pete. Por certo, os Mossos d'Esquadra só precisan o nivel B de catalán para entrar no corpo.
Foi un golpe duro, porque había moitas cousas preparadas, o traballo de case dous anos alí metido pero... en fin, pouco e pouco espero ir recuperando o material. (S.O.S.: se tedes algo que me pertenza ou que credes que me pode interesar, mandádemo).
Despois fomos visitar a Ariadna a Girona e aproveitamos para mercar unha destas.
Na foto vedes o tema principal do "Landeskunde Galiciens: o Porco", é dicir, o curso que comezo en abril. Ese da foto parece un auténtico porco celta de raza (non vos riades, que seica hai moita diferenza duns para outros). Xa vos contarei máis detalles sobre os porcos...
Outro tema: xa case temos a mochila preparada para a próxima expedición. Trátase de ver unhas poucas pedras (tantos anos e aínda non as recolleron!) e descansar unha miga nesas praias. De hoxe en quince días voamos para aló e, imitando a Ulises, chegaremos a Ítaca?
Saúde e PORCO CELTA!
p.s. Rober, aínda que non a precisas, deséxoche moita sorte para o domingo. Vai tranquilo, que outros ben peores aprobaron. Avísanos cando aprobes para que che fagamos unha visita por esas Illas.

CONTRA O FASCISMO, SEN DÚBIDAS!!

Nesta semana solidarizámonos con quen loita contra o fascismo. Esta semana vano xulgar por acusar a uns fascistas de Cerdedo de asasinar a uns veciños seus. Na páxina das Redes Escarlata podedes ler máis... Con Dionísio Pereira.


p.s.- A petición de Anxo, póñovos aquí unha foto do Neckar (ao fondo, como ben sabe Anxo, está a Torre de Hölderlein, onde viviu e escribiu ese señor...). Apertas fondas e deica o domingo!

OLEGUER

Máis do mesmo. Este é o "polémico" artigo de Oleguer Presas, xogador de fútbol do Barcelona. A polémica, polo visto, está en dicir que existe a Pena de Morte ou a Cadea Perpetua.

DIMECRES, 07/02/2007 - 06:00h

La bona fe

De Juana Chaos ha passat els últims vint anys a la presó. Reduïda pels beneficis penitenciaris que preveia la legislació anterior, s’havia computat i establert una condemna de divuit anys pels crims que va cometre. Tot i així, continua en presó preventiva, pendent de la resolució definitiva del procediment obert pel contingut de dos articles publicats al diari Gara. L’Audiència Nacional espanyola considera que, amb aquests articles d’opinió, De Juana Chaos ha comès delictes d’amenaces terroristes i l’ha condemnat a dotze anys i mig més de presó. Com a protesta per aquesta decisió, De Juana Chaos ha optat per fer vaga de fam fins a les últimes conseqüències.

L’estat de dret (com tantes vegades ens repeteixen com si fos una campanya publicitària) no preveu la pena de mort ni la cadena perpètua. De la mateixa manera continua prohibint l’eutanàsia. Em guiaré per la bona fe i suposaré que l’estat de dret no ha deixat de confiar en les seves lleis i continua no volent aplicar la cadena perpètua o la pena de mort. Guiat per la mateixa bona fe, consideraré que els motius polítics no fan que l’eutanàsia sigui legal. Suposaré, també mogut per la bona fe, que el contingut dels articles que ha publicat De Juana Chaos és prou explícit i clar per a mantenir a la presó una persona en risc de morir. M’agradaria pensar que, a l’estat de dret, hi ha llibertat d’expressió i que, en aquest cas, així com el d’Egunkaria o el de l’actor Pepe Rubianes per esmentar-ne alguns, hi ha indicis suficients per a processar els responsables (en cas contrari, tothom ja hauria aixecat el crit al cel, com és costum, quan hi ha episodis de falta de llibertat d’expressió lluny d’aquestes contrades, posem per cas al Marroc, a Cuba o a Turquia). La bona fe m'impulsa a pensar que a l'estat de dret la justícia és igual per a tothom, que no hi influeixen les pressions polítiques i que realment hi ha independència judicial; que les declaracions del ministre de Justícia, López Aguilar, en què afirmava: 'el Gobierno construirà nuevas imputaciones para evitar dichas excarcelaciones', referint-se al cas de De Juana Chaos, no han influït la sentència judicial.

Algú deia: Fets, no paraules. Doncs en David Fernàndez, al seu llibre 'Cròniques del 6 i altres retalls de la claveguera policial', ens informa dels fets següents: l’ex-general de la guàrdia civil i membre destacat dels horrors d’Intxaurrondo, Enrique Rodríguez Galindo, fou condemnat a setanta-cinc anys de presó per l’assassinat de Lasa i Zabala i tan sols en va complir poc més de quatre perquè al·legava problemes de salut. Julen Elorriaga també va ser excarcerat per motius de salut; condemnat a gairebé vuitanta anys de presó pels mateixos fets només ha complert un 3% de la condemna. De la Rosa, després d’estafar tot Espanya, gràcies a una depressió pot gaudir d’un generós règim de tercer grau. Rafael Vera, després de ser condemnat a deu anys de presó pel segrest de Segundo Marey, reivindicat pels GAL, només va passar vuit mesos reclòs per aquella causa... En David, al seu llibre, parla bàsicament de tortures i torturadors, de com la justícia mostra diferents graus de severitat segons l’acusat, de com funciona la maquinària informativa per criminalitzar determinades dissidències, de com la policia crea les proves necessàries per a imputar algú quan interessa políticament, com el govern no vol escoltar els informes del Relator Especial per la Qüestió de la Tortura de les Nacions Unides o d’organismes com Amnistia Internacional, que asseguren que en aquest estat de dret es tortura.

Però també resulta, ara, que la fiscalia de l’Audiència Nacional demana l’arxiu del cas Egunkaria: no hi ha proves. Resulta que el novembre del 2004 el Tribunal d’Estrasburg condemna l’estat espanyol per 'no haver investigat' les tortures denunciades, dotze anys abans, per disset independentistes catalans; calia fer callar les veus discordants durant els Jocs Olímpics. Resulta també que, el novembre del 2005, Zapatero indulta quatre policies locals de Vigo, inhabilitats i condemnats en ferm a dos i quatre anys de presó per haver apallissat, insultat i vexat el ciutadà senegalès Mamadou Kane. I resulta que Aznar havia fet igual el desembre del 2000: catorze agents condemnats per tortures (un d'aquests reincident), indultats.

I resulta que... Estic fet un embolic. Massa sovint aquest estat de dret té parts fosques que em fan dubtar. Tot això fa pudor d'hipocresia. I tanta hipocresia fa que se t'esgoti la bona fe.

** Aquest article es publica avui al setmanari ‘Directa’ dels moviments socials, d'on Oleguer Presas és col·laborador habitual.
Simultàniament, es publica també al diari basc Berria i a VilaWeb.

A neve chegou a Tübingen

Saúde e bon ano para todas!

En Tübingen chegou o frío e, canda el, a neve. Non vos preocupedes, que o furacán da semana pasada (no Sur) non foi para tanto. No norte foivos outro cantar. Así pois, cando queirades vir de visita avisade con tempo, que seica aos avións lles custaba despegar a semana pasada.
Estamos baixo un bonito manto de neve, pero iso non impide que teñamos listos os zocos de madeira (mirade a foto) para comezar os nosos adestramentos cos membros da Primeira Selección Alemá de Billarda. Adiántovos que, se todo vai ben e os camaradas da LNB o permiten, se enfrontará á Auténtica (Selección Nacional Galega de Billarda) a comezos do mes de maio de 2007. Collede o palán e preparádevos para vivir a emoción a pé de pista.
Polo demais, seguimos co noso traballiño (que non é pouco) e non hai moitas novidades. A semana pasada (os días do furacán) estivemos en Ulm (a cidade onde naceu Einstein e que ten unha catedral coa torre máis alta do mundo) e logo fomos até München (a capital de Baviera). Pasámolo moi ben e Carlos pódevos contar máis.
Veña, outro día máis (e se se pode mellor).

Seguireivos informando.

Apertas fondas,
AITOR

Billarda, Selección, androllas e Feliz 2007

Boas! Case tres meses despois da última vez que escribín algo aquí (e é que ando moi ocupadiño neste semestre) só quería mandarvos un saúdo a quen ledes a bitácora e contar o meu plan para estes días:
22: voo á casiña. ver aos familiares e amigos de preto.
23: mercar algunhas cousas e ensaio da Charanga pola tarde.
24: tradicional xantar de Noiteboa e Noiteboa (á noite).
25: nadal.
26: descanso e ver máis amigos.
27: xuntanza seria en Compostela.
28: partido da Selección.
29 e 30: dar unha voltiña pola terra e ver se comemos unhas androllas.
31: rematar o ano ben.
1: tradicional concerto de Aninovo e concurso de saltos.
2... e despois, uns días de relax, antes do día 9.
Logo voltamos á nosa casiña.
apertas e feliz ano.
"Que os ventos nos/vos sexan favorábeis".

NON AOS ATENTADOS!

En desagravio dos canteiros Francisco Arca Valiñas e Secundino Bugallo Iglesias, asasinados no 36 por arelaren vivir con dignidade e liberdade.

Caifós escainaron coma lumias acalmadas por escurias dangres
Oreta degranxo repulu escarriou no mouto e nende goreaba
Nende se entalxía xambrear a orela repula no mouto de raula
Samarúa abatida da toa estafeira xarou a oreta repula que escarriou
no mouto de raula
(...)
Encatifo aquives oreta dos imes vixos no curruño do arxina xompaina que
estafaron humáns bixairos.

Reloxios racharon coma farois golpeados por mazas grandes
Auga moi fría naceu no monte e non cantaba
Non se escoitaba escorrer a auga fría no monte escuro
Compañeira silandeira da túa morte foi a auga fría que naceu no monte escuro

(...)

Boto aqui auga dos meus ollos na lembranza do canteiro
compañeiro que mataron homes covardes.

Poema bilingüe (verbo dos arxinas / galego) que Xosé Luis SANTOS CABANAS lle dedicou a Constante Liste, "arxina xido e Vedello Bate de Teo, estafado no luceiro de estafamio de 1936" (canteiro e tenente de alcalde de Teo, asasinado tamén en 1936).

CONDENAMOS o duplo atentado de Pedre (o do 12 de agosto e o de setembro) contra o monumento dos canteiros cenetistas Francisco Arca e Secundino Bugallo e manifestemos a nosa solidariedade coa Asociación Etnográfica e Ecolóxica de Terra de Montes "Verbo Xido".

TAMÉN condenamos o acto vandálico contra o monumento a Manuel María en Monforte.
Preferimos pensar que non se atentou contra un escritor nacionalista no seu cabodano e que se tratou dun simple acto vandálico contra unha estatua porxente que faría o mesmo se atopara por diante a estatua -se a hai en Monforte- do falanxista Mouro Mariño "Medalla Castelao" da era Fraga.

O segundo cabodano de Manuel María foi lembrado en Monforte de Lemos cun atentado: un grupo de descoñecidos destruíron unha parte do monumento de homenaxe ao poeta, construído e metal e situado nunha céntrica praza da cidade.
O atentado ocorreu na madrugada do domingo pasado e é xa o segundo que sofre o monumento na súa curta vida: foi inaugurado, precisamente, o tres de agosto.
O atentado cinguiuse á peza máis vulnerable do conxunto e, tamén, a de maior poder simbólico: a cadeira baleira que hai fronte á escultura de Manuel María, reflectido polo seu autor, José Antonio Ferrer, sentado arredor dunha mesa, tal e como quedou gravada a súa imaxe na memoria da cidade, onde o poeta foi -ademais de procurador- un famoso libreiro cunha pequena tertulia tras os libros do seu estabelecemento, denominado Xistral.
A cadeira baleira, que agora semella unha banqueta, foi concibida polo seu autor, precisamente, com unha invitación a sentar de novo ante Manuel María como se as súas concorridas tertulias regresasen á cidade.
O primeiro atentado contra o monumento do poeta, vinculado desde a ditadura franquista ás reivindicacións nacionalistas, tivo lugar o dez de agosto, só sete días despois da súa inauguración, á que asistiu a súa viúva, Saleta Goi.
Daquela, o atentando cebouse tamén na cadeira, que apareceu arrincada da súa base.

QUE A TERRA CHE SEXA LEVE, CAMARADA

Na memoria de Fernando Pérez.

Solidariedade coas lectoras/es oprimidas/os

Só quero mostrar o meu desacordo co trato que a SXPL lle está a dar a algunhas lectoras de galego polo mundo adiante.
Mirade, o que pasa por aí.
Saúde e Traballo!

AGARDÁMOSVOS ALÁ!!

As Redes Escarlata celebran en Lalín, por terceiro ano, as xornadas que naceron co nome "Un debate, mil repúblicas". E un ano máis o nome axústase ao que estas xornadas queren ser, que ten moito que ver co que queremos ser as Redes Escarlata: un espazo virtual e real de intervención, un xeito de pensar, e de actuar, no que se demostra que son falsas as fronteiras fabricadas para separar a política e a cultura. Con iso ten que ver o lema escollido para esta edición de 2006 é "Okupar o saber, okupar o lugar".

Durante este sábado día 13 de maio hanse analizar os máis diversos aspectos, para as Redes Escarlata varias caras dun mesmo proceso, desde os modelos de acción para protexer os espazos naturais contra o encoro de Itoiz, en Nafarroa, até algunhas destacadas propostas de acción social (co colectivo de presos, contra a precariedade laboral, sobre a cuestión do xénero no mundo da cultura). Os colectivos autónomos de varias cidades (Ourense, Barcelona, A Coruña e Compostela) expoñerán tamén o seu labor organizativo e as dificultades ás que se enfrontan nun espazo urbano cada vez
menos aberto á participación.

E precisamente como alternativa á privatización do coñecemento afondaremos nas posibilidades do traballo en rede e do software non sometido á ditadura das grandes compañías informáticas. Nomes coma os de Rober Bass, Rebeca Iglesias, María do Cebreiro, Carlos Dias -e outros ben coñecidos fóra do ámbito nacional- son a garantía dun debate aberto e, desgraciadamente, tantas veces ausente dunha oferta sociocultural coutada por consignas partidarias e por intereses publicitarios. A xenerosidade dos e das participantes abrirán a porta a outra cultura e a outra sociedade posibles.

As Redes Escarlata queren das as grazas a Cooperactiva de Compostela pola súa desinteresada colaboración na posta en marcha deste acontecemento.

Esperamos que todas as persoas interesadas acudan este sábado a Lalín. As xornadas están sempre abertas ao debate e á participación do público.

Moitas grazas.

En Vigo (ou onde esteamos) tod@s somos do METAL

Boicote ao FARO (dos de sempre) e á VOZ (do teu amo).

De avión en avión e de país en país...

Moitos coma estes nas últimas semanas.
Febreiro: Stuttgart - Barcelona e Barcelona - Stuttgart.
Marzo: Stuttgart - Sardeña e Sardeña - Stuttgart...
Marzo e despois: Stuttgart - Paris, Paris - Bos Aires, Bos Aires - Paris, Paris- Stuttgart, Stuttgart - Berlín, Berlín - Stuttgart... en fin!
Creo que me vou facer amigo do señor d'A Terminal.
Xa vos contarei á volta, en abril
Saudiña e sentidiño!

FELIZ ANO!

esperemos que 2006 sexa mellor ca 2005!

Agardamos que todo sexa unha "inocentada" dos Aduaneiros...

Mañá, a estas horas, estaremos con Galiza, e cos amigos en Compostela!
Por certo, o resultado polo que aposto é Galiza 3, Uruguai 2.

Agora tocoulles aos ADUANEIROS...

Até cando?
Xa estamos fartos de ver:
INTERVENIDO GUARDIA CIVIL.
Independencia e Socialismo!

Para algúns, Vigo xa é a capital da provincia...

Se estes se deixasen de caralladas provinciais propias do XIX e se dedicasen a informar, mellor lles (nos) iría.

Para que algúns vaian aprendendo o Himno enteiro...

"(...)
Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais só os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, onde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán."

Así sexa! Vémonos o 29 en San Lázaro!

www.manisdixital.com

Parabéns, camaradas!!
Acabo de ouvirvos na RG. Moi ben, subistes o nivel cultural da Radio.
Apertas,
AITOR

20 - N: 30 anos despois.

NON ESQUECEMOS!

Sempre nos quedará París... ou non?

De onde eran os traballadores...?

D.E.P.
Coma sempre, tócanos o peor...
Cinco portugueses e un galego.

Contra o valado da morte

(non precisa comentarios...)

Non no meu nome

Por favor, que o Sr. Pérez Touriño non o faga no meu nome.
Eu non lles dei permiso para que falen no meu nome.
Sabemos que a Leonor non lle vai faltar ren.
Pagarémolo nós.
Outras/os seguirán morrendo de fame...

De maior quero ser...

CAMPANEIRO! Téñoo decidido. Despois deste curso breve e práctico de campaneiro, só teño que atopar unhas boas campás e practicar un pouco máis.
Preparádevos cando chegue o campaneiro...

Candidatura de Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués:

Asinade xa!!!

Tortilla e máis...

Ola! Como vai todo? Por aquí seguimos con sol e calor. Aínda estou a facer algunhas compras, pero teño case todo. Merquei un pingüino-flexo bastante divertido. Tamén teño vasoira e recolledor e cubo do lixo. Non falta case nada.
Sábado fomos a unha festa a casa de Philipp (un profe suízo bastante noviño) que nos convidou para inaugurar o seu piso. Estivo ben, pero contra as dúas da mañá xa estabamos na casa.
Esta foi a tortilla que levei para compartir. Gustou bastante! (Eu case non a probei).
Domingo estiven en Reutlingen porque a Sra. Strumps (unha mexicana que é profe de español) me convidou a xantar. Estivemos a traballar case toda a tarde. Logo volvín á casa e estiven a escoitar música e a ler. Preciso algúns libros máis xa!!!
Onte, luns, estiven a preparar o meu pequeno texto para mañá. Pasei o día enteiro a traballar niso e a procurar un curso de alemán económico.

E hoxe foi a presentación dos cursos para os "caloiros" e os profes tiñamos que contar algo (moi breve) sobre as nosas aulas. Falei alemán, apenas un par de liñas, mais conseguín falar. Seica lles gustou. Había moitísimos estudantes, máis ou menos, e 40 profes. "Ich bin Aitor. Ich bin der Galicisch Lektor und lade Euch ganz herzlich ein, an meinen Kursen teilzunehmen. Bis bald!" Logo traducino ao galego.
Polo demais todo segue igual. Agora teremos festa cos profes todos.

Biquiños e apertas a mancheas!
Ah! Déixovos unha foto da miña nova compañeira polas mañás e as noites. Velaí está! Fermosa, verdade?

Viaxe rápida!

Boas! Este sería o percorrido que tería que facer para poder estar manná... Ollo! O percorrido ten ida e volta. Palanadores do mundo, unídevos!
Sorte para todos, moito ánimo e forza Palán-Ganas!!!
Apertas fondas,
p.s.- Sígovos pola radio galega!

Máis de PacoLAndia

EXAME DE MEMORIA:
"Galicia ve por fin recoñecida a súa realidade nacional; por primeira vez en moitos séculos o pobo galego vai contar co seu propio órgano de autogoberno, a Xunta... Para os que defendemos o dereito de autodeterminación, e dentro del cremos que un estado federal é a alternativa aos dereitos de Galicia e aos problemas de España, sen romper a súa unidade, esta Preautonomía é un paso, pero cre que é tamén a posibilidade de logralo nun futuro inmediato."

1ª pregunta: Quen escribiu este texto?

a) Francisco Vázquez.

b) Manuel Fraga.

c) Outro fascista calquera.

A resposta é "LA".

Se lle proe, que se rañe!

Aínda no estraxeiro, indigna ler cousas deste señorciño.
O da bandeiriña é unha teima persoal do ghicho este.
En fin, nos seguiremos apostando polo deporte bravo.
Apertas,
Turzi
p.s.- aínda non conseguín bici, mais xa teño un número de teléfono alemán.

Os Palán-Ganas xa teñen camisola oficial!!!

Esta será a camisola oficial dos Palán-Ganas. Aínda non se sabe cando se poderá estrear, pero agardamos vela sempre nas mellores pistas de billarda do país.
Apertas e moita sorte para o día 16!!!
p.s.- Por aquí, moito sol e comezo a traballar.
Alégrome de que cheguen as choivas pola Terriña.
Saúde e Auga!

Tübingen, día Primeiro:

Non sei por que, pero creo que me vai gustar isto!!!

Imos polo principio: espertei ás 6.30 h. da mañá (e ben sabedes que iso é moito madrugar para min) para deixar o coche de aluguer que colleramos en Bilbo para facer a mudanza de Isaac para Vitoria-Gasteiz.

Chegamos con tempo abondo para coller o avión. Paguei 30 € polo peso extra da equipaxe que levaba porque lle debín caer ben á rapaciña que o pesaba. Alí puña 34 quilos (sen pesar o de man) cando o límite era de 20, pero só me cobrou 5 quilos. 6 € cada quilo fan un total de 30 €uriños. En fin, xontaba con que ía ser peor.

Aínda me deu tempo a tomar un cafeciño con Isaac.

Despois, arredor das 8.15 h. embarquei e, atención, primeira anécdota do día. Os membros da benemérita que revisaban e controlaban o acceso (xa sabedes, para ver se pitas…) FALABAN GALEGO!! Debían andara arredor dos 50-60 anos e un deles era do Porriño. Os outros tres metíanse con el (pero cheos de envexa porque ese votaba á casa):
- Cando vas pr’a Terra?
- Non sei, e logo queresde algho dalá?
- Unhas toallas e uns chándals de Valença, que ti es medio portughés.
E aló quedaron rindo.

Ao chegar ao aeroporto de Stuttgart, fun a Información e pregunteille a unha rapaza onde se collía o bus directo a Tübingen e díxome que non había. Como? Insistín na pregunta, pero a tipa, (que levaba unha chaqueta cunha insignia de Porsche) non tiña nin idea. Entón fun cara ao Sub-B (é dicir, o tren) e despois de dous transbordos, cheguei a oTübingen. Agardábanme Chistina e Mathias (uns bolseiras axudantes de Iohannes Kabatek). Leváronme no coche até a Facultade e fomos ver a Iohannes. Presentáronme aos que van compartir o despacho comigo José (do Brasil) e Valentina (italiana) todos especialistas en Lingüística hispánica e cun gran dominio da lingua de Nebrija.

Outros dous profesores, velloucos congresistas, tamén se pasaron para saudarme (estes nun portugués bastante aceptábel) e darme a benvida.

Logo fun con Iohannes, Christina e Mathias ver o piso. Non había moito onde escoller e decidín quedara aquí.

Así pois, hoxe, 6 de outubro de 2005 pasarei a miña primeira noite en terras teutonas. Contra o que alguén pensaba, vou durmir baixo teito. De feito, durmirei no “apartamento” onde ficarei, polo menos, até o 30 de marzo de 2006, cando remata oficialmente o Wintersemester. Até entón, estou atado a este lugar de 22 m2 porque xa antes de ir xantar asinei o meu “Mietvertrag” (contrato de aluguer).

O espazo que teño non é moi grande, pero parece tranquilo e está preto da miña facultade.
Fomos xantar a un restaurante italiano que está aquí ao lado, porque o comedor xa estaba pechado.

Logo estivemos facendo uns papeis no despacho para que poida cobrar a bolsa cada mes. Despois fomos á zona vella, fermosísima, e preguntamos que precisaba para abrir unha conta. Como precisaba un papel que non teño, ireino buscar mañá ao concello.
Mañá tamén mercarei unha bici. Todo o mundo anda nelas. As de segunda man seica non son moi caras. Ademais, recomendáronme que non fose moi boa, porque rouban moitas desas. Creo que é o único tema no que hai algo de delincuencia...

Isto é tranquilísimo. Moi bonito, moi chairo, agás a zona vella, á beira do Néckar.
Pasamos toda a tarde Kabatek e mais eu a preguntar por compañías de teléfono para ver se me compensa darme de alta (e así ter internet na casa) ou mercar un móbil de O2 que serve de móbil e tamén de teléfono fixo.

Os prezos da alta en Telekom, carísimos. E é necesario que che poñan eles a liña (se quero internet). Hai outras compañías aínda están a liberarse do monopolio da Telekom. Mañá imos preguntar por unha novidade: conectarse a internet mediante un adaptador na antena de TV. A ver se sae máis barato!!

Cando volvía á casa atopei un supermercado Tengelmann e entrei para mercar algo de froita, uns iogures e unhas ceervexiñas. Por isto de ir enchendo a neveira. Mañá mercarei máis cousiñas: non podo facer unha supercompra porque non teño en qué traela.
Estiven a baleirar as maletas e a instalarme. Aínda me han traer un armario novo. A vaixela non é moi abundante nin homoxénea, pero váleme ben.

Despois de cear fun dar un paseo até o centro e estábase moi ben.
Non vai ningún frío (aínda), de feito eu pasei calor, e dá gusto pasear polas rúas do centro. A xente é moi amábel e educada (mesmo piden permiso para pasar diante de ti na rúa, para sentarse cando están contigo… e formalismos deste tipo. (xa veremos cando haxa confianza.
Volvín á casa e púxenme oír algo de música: João Afonso, Los chicos del coro e unhas BSO que me gravaran hai tempo. É dicir, cousas tranquiliñas para relaxarme e durmir ben.
E así vai todo, un primeiro día moi atarefadiño. Mañá máis!!

Estouno pasando ben, pero xa vos boto en falta. Pasádeo moi ben e sede felices!!
Botádelle un ollo ás fotos que achego.
Biquiños a eito,

NUNCA MÁIS!!

Maniféstate con esta xentiña para salvar os nosos montes.

Pasarei moito frío???

Isto é Tübingen.
A ver, estes son os resultados da quiniela para ver que roupiña levo?
Bañadores 0 - Bufandas 2
Camisetas 8 - Xerseis 5
Toallas de praia 1 - Toallas de ducha 3

etc.

etc.

En fin, a vindeira semana chegarei a Alemaña.

Estades convidadas/os a visitarme cando queirades.

Coidádevos.

Até breve!

Biquiños e apertas

Alá imos!

Boas, camaradas!
Esta noite imos á Coruña para despedir aos Diplomáticos de Monte-Alto como o merecen. Haberá festa e tamén algún encontro cos amigos da Dorna e máis doutras romarías.

Preparadiño para a voda

Sábado fun de voda.

Elegante, non si?

Desexamos dende esta bitácora que os noivos sexan moooooooooooooi felices. Despois, festa rachada e comezar cos preparativos para Alemaña. En fin, non sei cantas cousas poderei levar, pero seguro que teño que facer unha gran selección. Xa vos contarei como van as cousiñas por aló.

Hoxe non teño moita gana de escribir.

Que non vos falte nin a Saúde nin o traballo!

TÜBINGEN willkommen!

Boas. Despois destes días de tensión e nervios, comunícovos que marcho para Tubinga.Vémonos nas rúas, nas festas ou nos bares.
Saúde e até breve!

Marx agarda por min

Boas! Seica vai haber mudanzas na miña vida.
Á espera dos resultados oficiais da vindeira semana, parece que a cidade de Marx agarda por min. Xa vos contarei como saen as cousas, se é certo que comezo a aprender alemán e por onde andarei en outono.
Antes diso, a Selección Galega de Billarda debutará en torneo internacional en Verona.
Apertas e até breve!

Vémonos en Ribeira!

Ola! Desculpade, mais ando moi liado para poder escribir arreo...
Vémonos o 23 na Festa da Dorna.
Ollo: venres toca xoghos de Mar e Cansión de Tasca, sábado xoghos de Terra e dominco día ghrande e conserto...
Até entón!

Lugrís Freire: homenaxeado no Día das Letras Galegas 2006

Boas! Despois dunha intensísima fin de semana (Xermán, desculpa que non escriba aquí todo o que fixen) estiven a traballar no Porriño até domingo ao mediodía, logo fun xogar o Trofeo de verán da billarda a San Cosme de Barreiros, despois fun a Pravia (Asturies) onde estaban dous bos amigos meus, fomos visitar a unha rapaza asturiana a Tineo e, despois de parar a xantar en Mieres o luns, baixamos por León, para tomar algo canda a Laura en Celanova. En fin, bastante ritmo e máis quilómetros para un par de días...
Pois ben, ao chegar á casa e abrir o correo, tiña unha mensaxe onde un dos nosos eruditos comentaba que lle dedicaremos o DLG 2006 ao profesor Manuel Lugrís Freire, un dos fundadores da Real Academia Galega.
Velaí o texto completo:

Esta mañá a Academia Galega elixiu como persoeiro das Letras Galegas 2006, o ano do seu centenario, a Manuel Lugrís Freire, un dos fundadores da RAG e presidente da institución entre abril de 1934 e agosto de 1935. A vida de Lugrís, sen dúbida, é de total entrega á construción da Patria da lingua e da Patria-Nación. En Cuba fundou o primeiro xornal escrito integramente en galego a finais do XIX; foi o primeiro que uso o galego en público, nun mitin en Betanzos en 1907 nun acto do sindicato Solidaridad Gallega, do que fora fundador; en 1916 participa na fundación da Irmandade da Fala na Coruña; en 1922 publica a primeira gramática do galego escrita no noso idioma; en 1923 ingresa no glorioso Seminario de Estudos Galegos cun discurso sobre Pondal; en 1932, en nome do Partido Galeguista, participa na redacción do anteproxecto de Estatuto de Galicia, e logo no proxecto, etc, etc. Na produción literaria tratou practicamente todos os temas, e coa súa obra teatral inaugurouse o teatro galego en prosa. Benvido sexa o Día das Letras 2006 para este nacionalista-republicano-laico-e-masón.

Con permiso dun meu amigo , déixovos esta fotiño.
"E camiñaremos até Compostela por terras liberadas."
Viva Galiza Ceibe e Socialista!

Galegos e galegas: FRAGA morreu (polo menos politicamente)

Camaradas, FRAGA morreu:

"E camiñaremos até Compostela por terras liberadas."
Viva Galiza Ceibe e Socialista!

festa!!!

acábame de chegar isto:
Ola! As galegas e galegos decidimos que o Fragasurus caese do poder. Celebración XA perante o antigo cárcere de Príncipe (hoxe MARCO)! Mándao.
Bicos.

Manda carallo!!!

Alegrámonos... e é ben triste! Parece mentira ter que alegrarse de que gañen os socialdemocrátas progresistas e rexionalistas...
Estou contento, si, pero iso non implica que non vexa quen nos vai gobernar.
Dáme algo de medo o posíbel clima que se pode crear: que ben estamos agora que non goberna Fraga, que marabilla de persoas... Non nos enganemos son do psoE (hEspañol, de España), non do psG (outro galo cantaría). Agardemos que o que fica do Bloque se comporte e actúe con coherencia.

En fin, Torito presidente, Fraga na oposición e Quintana... que?

Pero como di o dito: "Tudo vale a pena se a alma não é pequena!".
Saúdos solidarios para quen vedes un cambio para mellor (polo menos será menos malo).
Apertas optimistas con visión de futuro...

Será certo?

"Cando espertou, o fragasaurio aínda estaba alí."

Xornada de REFLEXIÓN

Contra ELES todos: LADRILLOS

Este venres, a partir das 15 h. na escalinata da igrexa de Santa María a Maior (Ourense), as REDES ESCARLATA votamos. Votamos para botalos.
Fronte ás chorradas que se escoitan acotío (máis aínda nestas últimas semanas) por parte duns e doutros (que mesmo estarían dispostos a pactar cun partido españolista...) mostrámonos a corpo. Só nós, cos nosos ladrillos para construír, deconstruír e espallar futuro.

Estás convidada/o para a maior acción plástica que se fixo en Galiza.
Xa o sabes! Pásate e pásao!
Lugar: na escalinata da igrexa de Santa María A Maior, Ourense.
- Construción do muro-MURAL, ás 15 h.
- Deconstrución do muro-MURAL e diseminación dos ladrillos, a partir das 19 h.

Anímate!!

Non queremos a súa * bandeira nas nosas vilas...

Quíteno de aí. Váianse!
Non somos deses...
Por favor, non máis violencia!
Militares: Nunca Máis!

Non no meu nome!

QUE SE VAIAN!!!

Non queremos estas cousas na nosa Terra!! Márchense de aquí!! (...e lévense toda esa merda con vostedes...) .
XA ESTAMOS FART@S DE TANTOS MILITARES...
Non ás Guerras!!!
Se odias as guerras, ven xogar á billarda este domingo.
Saúde e PAZ.

Camiño ao futuro...

Ola! Como vai iso? Este martes, o día das Letras, pasámolo caralludamente. Fomos a Vilanova das Infantes. Moita festa. Moi boa xente. Moi bo ambiente. O LK seica estaba riquísimo e a compañía era inmellorábel.
Agora, a pensar no vindeiro curso. Antes, temos que publicar o noso propio calendario de festas...
E aínda antes, Turquía. E despois?
Trier, Birmingham, Cork, Tubinga, Padua, ou Lisboa?
A ver se hai sorte.
Bicos e apertas!

Non houbo queima (polo menos este ano)

Boas! Onte estaba canso, non apetecía coller o coche e marchar a Coimbra, tiña que estudar para o DUPLE (temos o exame o 27 de maio) e sempre está ben aforrar uns cartiños para a fin de semana.
Mañá vou ao Porto recoller a pilingui que chega de París.
Se cadra na fin de semana imos a unha casiña rural en Bragança ou visitar as termas da Chabasqueira (Ourense), antes de visitar Vilanova das Infantes, o martes, día 17, coa tradicional festa deste día.
Feliz día das Letras! Xa vos contarei como foi...
Saúde, Libros e Festa!!!

Imos á Queima

este mércores imos á Queima das Fitas, a Coimbra.
Apúntaste???
Xa vos contarei...

Mañá máis SOLIDARIEDADE

Boas noites? Esta tarde estivemos concentradas máis de 60 persoas para demostrar a nosa solidariedade cos dous detidos na manifestación do 1º de maio en Vigo, despois das salvaxes cargas da policía municipal e estatal. Seica alguén rompeu un vidro dunha entidade bancaria e, media hora despois, uns poucos policías municipais metéronse no medio da multitude para deter a alguén ao chou. Houbo enfrontamentos. Quen pensades que saíu perdendo?

Hoxe pola tarde estivo con nós Sheila, unha rapaciña de 17 anos que tivo a "sorte" de ser golpeada repetidas veces polas porras da policía-amiga-defensora-do-réxime. En resumo: sete puntos de sutura e a calar! Os policías lanzaban bólas de goma a menos de 2 m. de distancia.

Hai moitas cousas que non entendo, pero que esa mociña levase unha malleira coma a que levou... paréceme que está totalmente fóra desta democracia na que nos queren facer crer.

Os dous detidos (La Coz di que son 3) ficaron na comisaría da Policía de Vigo. Mañá, ás 9.30 teñen unha citación perante o xuíz. Hoxe dormen na comisaría. En fin. Hai cousas que non entendo!

Pensades que haberá algunha mostra de solidariedade dende o poder político? Haberáas dende algún partido?

Ah, claro! As eleccións están aí, pero isto non é importante...

En fin, saúde e xustiza!

SMS URXENTE!

Ás 18h concentración na comisaría de López Mora liberdade detidos.
Vou para alá!

23 de Abril, na Coruña

Contra o desfile militar na Coruña.
Convocáronnos e acudimos.
Tiñamos que estar e estivemos.
Había que cortar o tránsito para facernos ouvir e cortámolo.
Había que compartir xantar e conversa con anarquistas, comunistas e outros "-istas" e fixémolo.
Hai que berrar que estamos contra o DESFILE e berrarémolo.
Non no noso nome.
As medallas, para outros.
A Paz para todas!
Saúdos antidesfilistas.

Eu tamén quero autodenunciarme

Nós estivemos en Lalín.
Quero que me acusen por retirar esa placa. Hai vinte anos que se pediu a súa retirada, e aínda segue aí.
Non fisicamente, pero dende logo, nun acto coma o de onte, levaban un anaquiño de nós canda elas/es. Mirade a foto dos valentes!
Así ten que ser, camaradas!
Viva a Revolución!
Saúde e REPÚBLICA!

Máis traballos, menos tempo...

Saúde, benqueridas/os lectoras/es!
Estas semaniñas estivemos completiños de traballo, e xa se coñece a fórmula: máis traballiños implica menos tempo.
Aínda así, tivemos tempo a pasar por Lourenzá, no campo da Tilleira, para participar no II Torneo do Lacón, perfectamente organizado pola Liga Nacional de Billarda.
Aínda non sabemos cando, pero podemos prometer un desprazamento masivo das melloras palanadoras e palanadores do país no Sur. Pode ser Vigo, Pontevedra ou Ourense, pero aquí tamén queremos gozar da emoción do varal.
Alén diso, comezamos un novo curso de galego e coa curiosidade típica de ver que podemos aprender. Agardamos que sexa proveitoso.
Onte, día da Muller Traballadora, unha nova datá á procura duns dereitos que non damos conseguido... Por certo, espectacular a conferencia que pronunciou e o diálogo que mantivemos co Sr. Josep Lluis Carod-Rovira na Universidade de Vigo (podédelo ler na páxina de ERC) todo ben clariño, sen malos entendidos, integramente EN GALEGO, e con moito sentido do humor!
A fin de semana preséntase interesante. València-Alacante-Albacete: visitar amigos doutras terras e ir facendo patria.
En fin, ando canso e mandáronme repouso para recuperarme rapidiño.
Deica outra!
Saúde

Resaca electoral... cun libro ceibe

Boas! Non sei que vos pareceu a farsa de onte (e destes últimos meses), pero penso que algúns realizamos bastante ben a campaña e traballamos xuntos... En fin, despois da recepción a Carmiña o outro día, dos licor-cafés que tomamos e do que vai vir... só me resta avisarvos do torneo do lacón que se celebrará en Lourenzá o vindeiro día 6 e que estará oraganizado pola Liga Nacional de Billarda.
Alá verémonos as caras os mellores palaneiros/as do país. Sorte para todas/os!
Ben, quería comentarvos algo que, sen dúbida, xa coñeceredes moitas/os de vós.
Vou ceibar un libro. Si, como oídes. Quero liberar un dos libros que teño. Faláronme disto, boteille un ollo, rexistreime e nos vindeiros días ceibarei o meu primeiro libro. Non significa que estean mal na miña casa, nin que xa non os queira, pero apetéceme a idea de liberar un libro para que circule. Como din uns amigos, este podería ser o comezo do comunismo organizado.

Polo SI ou polo NON...

Boas, camaradas!!!
Eis o manifesto que se asinou dende a Plataforma Galega polo NON á Constitución Europea.
Preséntovolo para que cada persoa poida lelo e escoller o vindeiro domingo o que lle pareza máis conveniente. Está claro que pode haber algunha razón para o si (a "paz duradera"-Zapatero dixit-) , pero eu non as teño moi claras...
Polo si ou polo non, decidide! É importante que Galiza diga NON a esta Europa que nos intentan vender.
Saúde e NON!!!

Galiza contra a Constitución Europea
Os voceiros oficiais din que esta Constitución é "o maior paso dado polos europeos cara a unha soñada unión política do continente". Pero a onde imos é cara a unha Europa máis reaccionaria, máis neoliberal e máis inimiga dos traballadores, das mulleres e dos pobos. Esta Constitución inscríbese nun marco internacional de "guerra preventiva" decretada polas potencias contra os pobos e os traballadores, coas tráxicas consecuencias coñecidas: ocupación e destrución de Iraq, apoio ao Estado de Israel na súa política xenocida en Palestina, agresión constante aos pobos de América Latina, como Venezuela, Cuba, etc. Os mesmos que din Si a esta Constitución son os que queren impor retrocesos nas conquistas sociais dos traballadores europeos, ampliando a xornada laboral ou rebaixando os salarios baixo o medo á "deslocalizacion". En Galiza temos o exemplo directo de Izar, en que a actuación conxunta da UE, o Goberno Español e a Xunta busca rebaixar as condicions laborais dos traballadores a fin de mellor privatizar os estaleiros.Esta Constitución é parte desta política, pois é garante da expoliación que as multinacionais europeas fan no mundo, sexa dos recursos petroleiros, mineiros, mariños, etc. O capitalismo europeo necesita da unidade que lle dá a Constitución Europea para mellor competir co dos EUA ou de Xapón.

AS RAZÓNS DO NON:
O carácter da Galiza como nación sen estado, oprimida por un Estado imperialista ao que a nova Constitución lle garante a estabilidade das súas fronteiras, o cal significa que esta CE impide o exercicio do lexitimo dereito dos pobos á autodeterminación, sería suficiente motivo para dicir NON a esta Constitución, Deste xeito, a pesar do despregamento mastodóntico dos chamados fondos de cohesión -que serviron para axustar e facer presentábeis as cifras macroeconómicas da propaganda-, non queda oculto o papel de Galiza na división do traballo na Europa que queren, nunha posición de atraso relativo en todas as ordes fronte aos países da súa contorna.Recollemos contra este modelo de Europa neoliberal e imperialista as experiencias dos anos máis recentes de loita obreira e popular de Galiza: desde as folgas xerais contra da primeira reconversión industrial do naval, pasando polas tractoradas contra as limitacións á produción agraria, as recentes folga xerais do 15 X e 20 X, as mobilizacións contra a LOU ou a tremenda resposta popular ao afundimento do Prestige e as mobilizacións contra a guerra de Iraq.Recollendo esta longa tradición de loita contra do modelo de "progreso", progreso antiobreiro, depredador, desarticulador e contrario aos mínimos dereitos democráticos, só podemos dicir NON Á CONSTITUCIÓN EUROPEA.

1.- O PROCESO É UNHA BURLA Á PROPIA DEMOCRACIA FORMAL
Todo proceso constitucional ten que partir dun requisito previo: a construción desde a base dunha asemblea constituínte. Mais a UE non deu estes pasos; o texto que se vai votar no referendo foi elaborado por unha convención de 200 "sabios", dirixida polo ex Presidente francés V. Giscard d'Estaign, e presentado sen ningunha corrección ao Consello de Europa para a súa ratificación.Ainda máis. O referendo é consultivo e non vinculante; e no caso dunha nación sen estado como Galiza o rexeitar masivamente, tal acto non tería influencia na decisión.

2.- UNHA CONSTITUCIÓN CONTRA AS NACIÓNS SEN ESTADO
Esta Constitución eliminou toda referencia aos pobos de Europa, deixando ben claro que non hai lugar para eles na UE, que as nacións sen Estado deben perder toda esperanza e que os únicos que mandan aquí son os actuais Estados. Máis aínda, estes Estados son reafirmados nas suas "funcións esenciais", en particular a de "garantir a propia integridade territorial, manter a orde pública e salvagardar a seguranza interior". Ningunha mención hai ao Dereito de Autodeterminación dos pobos, en claro retroceso en relación á Carta de NN.UU e mesmo ao pacto dos Direitos Civis e Políticos (1996) asinado polos membros das UE.

3.- UNHA CONSTITUCIÓN PARA O CAPITAL E CONTRA A CLASE TRABALLADORA
Por primeira vez na historia dos textos constitucionais, non estamos diante dun marco de aparencia neutra no que se poderían, teoricamente, desenvolver todos os proxectos políticos. Moi pola contra, asistimos á consagración legal e xurídico-política da ortodoxia neoliberal: o libre mercado europeo é principio fundamental da nova arquitectura política (artigo I.3., 2-3); as medidas sociais son contempladas sempre que non hipotequen a competitividade da economía da Unión (artigo III-103) e recoñécese o obxectivo fundamental de chegar a unha economía de mercado altamente competitiva (artigo I.3.3.). No extremo contrario, non figura recoñecido o dereito básico ao traballo, senón o dereito a procuralo; nin o dereito á práctica da folga. Os dereitos sociais e laborais -ao contrario do que ocorre coa política monetaria, represiva ou militar- non son potestade comunitaria, pois quedan nas mans de cada un dos Estados membros.

4.- UNHA CONSTITUCIÓN QUE PERPETÚA O PATRIARCADO
Non se recolle a igualdade de mulleres e homes como principio fundamental da Constitución. Para aló de medidas puramente retóricas, non se profunda nos medios e nos procedementos para camiñar cara á superación do patriarcado. Non se recoñece o dereito ao aborto libre e gratuíto e só se asume o modelo familiar baseado no casamento. Carece de calquera mención á explotación sexo-económica e, por tanto, non deseña medidas para a abolir.

5.- UNHA CONSTITUCIÓN PARA A GUERRA, O IMPERIALISMO E A REPRESIÓN
Militarización e intervencionismo son obxectivos convictos e confesos dos máis entusiastas do SI a esa Constitucion, quer para fortalecer un imperialismo propio baixo o eixo París-Berlín, quer para ensamblar un militarismo europeo na grande estrutura norteamericana, como desexan os gobernos británico e italiano. De aí que se aposte con absoluta clareza pola necesidade de mellorar progresivamente as capacidades militares de cada Estado (artigo I.40.1) e se asuma a complementariedade da política común de defensa e seguridade coa lealdade á OTAN (artigo I.40.1), co que a UE se arrogaría o dereito de intervir en calquera zona do Planeta onde os intereses do centro capitalista se visen ameazados.No plano interno, e de maneira paralela ao reforzamento dos labores de represión de baixa intensidade e control social da disidencia por parte das policías estatais, os organismos Europol e Eurojust (tamén privados de calquera fiscalización institucional) consagrarán o seu labor a focar os problemas sociais como problemas de orde pública, nomeadamente a oposición política real e a inmigración que asaltará a Europa búnker.

Galiza, Outubro de 2004

Nova páxina da Platafoma Galega polo NON á Constitución

Visitade, se tedes tempo e queredes informarvos de por que votar NON, esta paxiniña...
E xa sabedes, o día 20 nós votaremos NON, porque xa estamos fart@s de non poder decidir...
Saúde e Independencia fronte á Europa que nos queren vender.
Até breve e bo Entroido!

Máis crónicas de Chiapas

Os pallasos galegos seguen en territorio zapatista e enviaron novas crónicas. A ver se alguén se anima a comentar algo.
Biquiños e viva o EZLN!

8ª CRÓNICA:
3 de xaneiro. Cando os metros son importantes.
Espertamos ás 4 da mañá, despois dunha noite de festa e despedidas, cos ollos medios pechos recollemos as cousas dispostos a entregar todas as nosas enerxías ao traballo de pallasos en rebeldía, con tanto entusiasmo que Fran (o Quixote) levouse por diante un tablón de tres metros que case lle rebana o dedo gordo dun pe.
Ás apalpadas colgamos como puidemos as mochilas e as maletas de teatro na Redila dos zapas, e metémonos os seis da caravana con outras 15 persoas nun espazo que non pasaba dos 2 metros cadrados, entre o reducido do espacio e os brincos que daba a caminioneta no traxecto de dúas horas a Palenque polos carreiros da montaña, cada vez que caía unha das mochilas ou que tiñamos que baixar a empuxar o vehículo, respirabamos aliviados de poder saír por uns intres desa máquina da tortura, cotiá realidade para os indíxenas de Chiapas.
Chegamos a unha comunidade apartada, Venustiano Carranza, nun val fermosísimo que contradecía coa súa riqueza natural, as condicións inhumanas de vida dos compas. Cando paramos a descargar na cooperativa, baixamos un poucto a estirar as pernas, e simulando o falar dos pavos e facendo bailar o diábolo convoquei ao meu redor unha chea de rapaces, parte importante do público da tarde, que despois do mini espectáciulo improvisado xa nos acompañaron, primeiro á carreira tras a caminioneta e despois na escola autónoma zapatista até o momento de comezar a función.
A comunidade aloxounos na escoliña, que tiña por toda bibliotaca unha estantería de tres baldas dun metro cada unha, tras un mural que rezaba “Aquí medra a flor da palabra”. Fomos comer a unha casa que só tiña unha cociña de madeira e palla, e un durmitorio (onde nos deron o xantar máis luxoso que se podían permitir) de 6 metros cadrados, no que convivían catro adultos e seis nenos. Por mobiliario somentes contaban cunha mesa tres sillas e unha cama de matrimonio sen colchón.
O único confort da comunidade é a luz que se negan a pagar (como o resto dos impostos) por estar en resistencia contra o mal goberno.
A actuación na cancha un foi un éxito absoluto, comezou a chover e a comunidade ao pleno non se movía nin un centímetro, fomos nós que despois de improvisar gags e gags, até cubrir media hora máis de espectáculo, pedimos trasladar a actuación a unha aula por mor de non estragar os xogos de maxia.
Pola mañá saímos de novo ás 3 da madrugada rumbo Leon Brindis, sen apenas durmir e coa roupa do espectáculo sen lavar, pero cheos dunha forza que só outorga a fraternidade internacionalista e o exemplo destas xentes que enchen de dignidade a súa loita.
Que fermosa revolución, que ten nestas humildes comunidades a súa fortaleza.
Iván Prado.

9ª CRÓNICA:
4 de xaneiro. Hoxe atopei unha familia en Roberto Barrios.
Chegamos de madrugada a unha comunidade dividida entre zapatistas e Paz e xustiza, polo que os compas acompañáronnos en todo momento até que apareceu a dona da casa onde iamos durmir, lavar a roupa, comer e quizais quedarnos para toda a vida...
Montamos as hamacas nunha habitación co belén e a árbore de nadal disparando luceciñas para todos os lados, practicamente en silencio e sen falar coa xente da casa que nos acollía. Eran as catro da mañán e levabamos dúas horas de coscorróns polos carreiros de Chiapas ao lombo da redila zapatista. Cando nos erguemos, tres horas despois, enterámonos que as persoas que nos recibiran eran responsables do máis alto nivel. Estabamos na casa de fundadores do movemento insurxente.
Coñecemos a unha muller, Chol, da que non darei o nome, nai de varios promotores zapatistas, muller dun antigo líder do Consello Autónomo, pero sobre todo unha líder coñecida en toda a zona norte pola súa fortaleza e fraternidade para cos compas.
Ela platicounos dos comezos dos traballos da insurxencia, cando o exército se plantou en León Brindis o 1º de Xaneiro de 1994, contounos como os prisitas lles quitaron a luz e os terreos colectivos da cooperativa de mulleres, pero sobre todo aclarounos moitas cousas a través dos seus silencios.
A súa filla maior, promotora das organizacións das mulleres, que tiña un discurso político actual e feminista, pasou o día bromeando coa idea de que eu quedara un mes na casa con ela axudándoa a lavar os pratos e a roupa, así que cando todas as irmás, ao chegar a noite, ameazaron con secuestrarme, eu xa tiña interiorizado totalmente o novo plan de vida.
Eugenio, o primerio compa chol co que confraternizamos no V Caracol mentres montebamos o teito da nova casa de internet en rebeldía, apareceu antes da actuación montado nun cabalo mestizo, cargando madeiros e tiznado de pés a cabeza. Tras unha dura xornada limpando a milpa, estabamos na súa comunidade, así que fixo de guía o resto do día feliz de levar os seus amigos entre a súa xente, até o punto de deixarse fotografar co palicate vermello, para deixar constancia da chegada dos pallasos de Galiza a León Brindis.
Tivemos o Primeiro Flop da xira. Na vida dos pallasos os flops son imprescindibles, grazas a eses pequenos tropezos, o clown avanza e refórzase, e nós tivemos un de campionato, cando no medio da actuación descubrimos que nos esqueceramos na casa o banco sobre o que realizamos o final do sketch do Quixote, ante o que non tivemos máis remedio que improvisar e salvar o resto do espectáculo. Ao final os rapaces pelexábanse por nos levar as cousas da función e os maiores ían repetindo parlamentos da obra, cando menos salvamos o espectáculo.
Fixemos a colada, bañámonos no río xogando cos rapaces, e por fin durmimos cinco horas seguidas, pero cando chegou a mañá e tivemos que coller a redila para ir a outra comunidade, unha tristeza amarga deslizouse sobre a nosa viaxe, a posibilidade de non ver máis a esta familia era difícil de dixerir, e optamos por prometernos unha nova aventura por Chiapas, coa ineludible visita á casa da nosa tenra anfitroa.
Iván Prado.

10ª CRÓNICA:

5 de Xaneiro. Belisario: comunidade perigosa, compañeiros organizados.
É a primeria vez nesta viaxe que realmente estamos en perigo, na noite máxica que pasamos coa familia de León Brindis só tivemos un momento escuro, e foi cando nos dixeron que ao día seguinte nos ían acompañar na redila que viaxaba ex proceso para levarnos á comunidade.
En Belisario acababan de asasinar a unha compa por saír soa do predio, e os paramilitares estaban permanentemente en activo: ameazas, roubos, vilolacións, polo que, ademais do acompañamento previsto, iamos chegar e saír da comunidade con protección zapatista.
Belisario é unha rica comunidade de máis de mil cincocentas persoas das que só unha cuarta parte está en rebeldía, co que iso supón de desprotección e acoso permanente, así e todo, o nivel organizativo das bases de apoio zapatista resultou ser moi elevado. Ademais da Escola autónoma, teñen organizada unha cociña comunitaria, terreos e gando en colectividade, e un sistema de seguridade con machete incluído.
Cando chegamos aló e fixemos a happy hour, que é como lle chamamos nós á comida coa que nos reciben en todas as comunidades (e non porque cheguemos con fame senón porque as racións son sempre dobres) non podiamos supor a sorpresa que nos estaba a agardar na escola.
Os compas esperaban de nós que ademais da función de pallasos e maxia, dinamizaramos durante dúas horas xogos cos 37 nenos/as, cuestión que non esperabamos, e en dez minutos, improvisamos un programa de xogos repartíndonos o chollo, e cunha calor sofocante lanzámonos como kamicaces á difícil tarefa.
Cento vinte minutos despois estabamos destrozados fisicamente pero cheos de enerxía por dentro, o cariño e o entusiasmo que nos regalaran foran inabarcables, pero cando nos acompañaron a unha auliña (onde o único mobiliario eran uns tocóns de madeira) e facendo un círculo os propios rapaces por turno fóronnos explicando os xoguetes que eles mesmos fabricaban, desmostrándonos como os usaban para despois regalárnolos, esa mañá converteuse, sen lugar a dúbidas, nun dos momentos máis máxicos da nosa vida.
Regresamos cantando e xogando ao centro cultural zapatista rodeados dunha marea de rapaces e, desde ese momento até que caemos rendidos nos bancos da igrexa, non nos deixaron parar nin un minuto. Somentes cesaron cando un compa, promotor de saúde, se achegou a nós para relatarnos a dura loita zapatista en León Brindis, onde tiñan que defenderse armados das agresións dos Priístas.
Lucio, un rapaz de once anos que xa viramos bailar no V Caracol foi a estrela indiscutible do noso show, saíu tantas veces como voluntario no apartado de maxia, que foi merecedor do alcume do Máxico, e pasou toda a noite simulando que facía os xogos de maxia que vira nel, suplindo a falta de coñecemento con picardía e imaxinación.
Esa noite pasámola sobre os bancos da igrexa, rodeados por grupos de zapatistas que facían garda e, cando espertamos ao día seguinte, o consello autónomo en pleno acompañounos á redila. A parte amarga da viaxe sempre son as despedidas, e esta foino aínda máis, xa que os rapaces máis vellos lataron a clase para axudarnos a portar a escenografía e no momento da despedida varias bágoas asomaron polo seus ollos, especialmente nos de Lucio, que antes de marcharmos regalounos innumerables abrazos.

Iván Prado.

11ª CRÓNICA:

7 de xaneiro.
En moitas culturas o sete é un número especial, o “Sup” escribiu aló polo ano 96 que o Exército Zapatista atopara a fórmula perfecta para facer a revolución, e todos os medios de comunicación estaban detrás del para que a explicara, así que cando cansou da presión mediática, no 1º Congreso Indíxena Mexicano que se realizaba por aquelas datas en San Cristóbal das Casas (e ao que puiden asistir persoalmente) dixo que: “Camiñar sete veces as sete cores dos sete arcos da vella que cruzaban os sete ceos, era o camiño para crer nun novo mundo” e quedou tan pancho.
Pois nós, o primeiro día sete do ano 2005 (que tamén suma sete) atopamos por primeria vez unha instalación insurxente, na metade da montaña e na casa dun capataz que fuxiu cando os compas tomaron as terras do inmenso rancho onde estabamos, nos primeiros días do 94. Aínda que ninguén nolo explicara, eu xa empezara a intuír algo cando descubrín que ningún dos nosos acompañantes sabía a que punto do municipio autónomo de Ti Conlejá nos levaba a redila, pero cando chegamos ao lugar e comencei a ver as botas e as mochilas recordei as miñas primeiras visitas a “la Realidad” (cando os insurxentes baixaban en marea ao Aguascalientes para pedirnos que lles escribiramos cartas ás súas noivas e lles ensinaramos a bailar agarrados).
A verdade é que me emocionou moito a demostración de confianza que a Xunta de Bon Goberno tivera connosco enviándonos tan preto dun campamento guerilleiro, pero sobre todo, quedei impresionado vendo como incluso no exército zapatista os compas seguían sendo indíxenas normais que gozaban con inxenuidade e entusiasmo dos xogos e o espectáculo que repartimos nestas terras atravesadas pola rebeldía.
O primerio que fixemos, por suposto, foi comer, pero ante a visión das mulleres traballando arreo, baixo un sol interminable, moendo o millo para facer as tortillas, non puiden evitar ir plan turista tolo a pedirlles que me deixaran axudalas. Vinte minutos despois non podía coa dor de espalda, e a chamada do responsable do Comité Clandestino Revolucionario Indíxena foi como ser salvado pola campá no 1º asalto.
O segundo que fixemos foi colgar unha rede de voleibol e xogar un partido que, se non recordo mal debeu durar horas ou días, porque ao remate ningún dos galegos podiamos coa alma.
Antes de empezar a nosa actuación, as autoridades dirixíronnos unhas palabras cheas de agradecemento que precederon ao programa cultural que tiñan preparado para nós, que incluía poesía revolucionaria e o himno zapatista ante a bandeira vermella e negra.
Para cando nos fomos bañar, os compas xa estaban suficientemente soltos como para dicirnos o seu nome de verdade, ademais do de guerra, e contarnos pequenas historias dos días do enfrontamento armado nos que tantos compañeiros caeran.
Nesa instalación que nin auga nin luz tiña, bailamos toda a noite ao son dos insurxentes e á luz das velas, como se estiveramos compartido a festa cos combatentes zapatistas orixinarios, aqueles que fixeron a primeira revolución do século XX, e que capitaneaba o propio Emliano Zapata.
A historia repítese, pero esta vez para liberar aos escravos definitivamente, porque nesta revolta non hai nin un caudillo nin un espartaco, aquí todos son Marcos.

Iván Prado.

12ª CRÓNICA:

9 de Xaneiro dE 2005. BaBilonia 3ª sección coraxe e humildade.
Babilonia 3ª sección é unha comunidade construída desde o esforzo e a valentía de homes e mulleres que o 1 de Xaneiro, seguindo o exemplo zapatista, pero sen coñecer por dentro a organización, decidiron lanzarse a ocupar as terras dun terratenente
Nin o exército, nin a policía xudicial, nin o propio patrón armado foron quen de impedir que os sesenta moz@s sen terra nin armas tomaran posesión dunha extensión mínima para o dono pero imprescindible para as súas familias, así foi, que vendo a marcha do conflito armado que o EZLN tiña erguido desde a dignidade e a entrega revolucionaria, e fortaleza insobornable dos indíxenas, o terratenente decidiu mandar a súa familia á cidade de México e entregar as terras aos seus novos ocupantes.
O que máis me sorpredeu de escoitar a historia a través dos beizos do lider dese movemento e actual responsable da comunidade, foi a naturalidade con que a contaba. Paso a paso, como restándolle importancia, incluso rindo da ignorancia que naqueles tempos tiñan da que na actualidade era a súa organización: o Exército Zapatista de Liberación Nacional.
Relatounos o difícil que era estar na resistencia, efrontándose a outros indíxenas que sí querían recibir as axudas do goberno, aguantar a presión da policía xudicial, deixar de pagar os impostos e a luz coas conseguintes represalias e un longo etcétera que non remata nunca.
Tamén nos explicou como os médicos veterinarios non atopaban solución ao problema dos porcos que tiña a cooperativa de mulleres para financiarse, e xa que Xavi, o loxista da expedición, é un veterinario de Lugo, decidimos ver os productos que lles deran, e descubrimos unha vez máis o esmagados que están os pobos indios de México. Os veterinarios enganábanos vendéndolles productos ineficaces e a punto de caducar, polo que, sobre a marcha, fixémoslles varias recomendaciòns á hora de tratar cos veterinarios e as farmacias.
O mesmo responsable foi o que varreu xunto ao promotor de educación a pista de basquet na que iamos actuar, e quen nos construíu en dez minutos un novo banco para substituír o que esqueceramos na anterior comunidade.
El e a súa dona déronnos casa e comida durante as trinta horas que estivemos alí, coa mesma hospitalidade coa que se trata a un familiar, incluso antes de marchar tivemos que dar unha especie de discurso ante a comunidade explicando porque apoiabamos a loita zapatista e, sobre todo, despedirnos deles, xa que a xente quería darnos a man un a un antes de que empezara o baile que nos organizaran a modo de homenaxe.
Como non iamos marchar con tristura desta penúltima comunidade?, se até no momento de montarnos na redila saíron todos os rapaces e as rapazas da escola a despedirnos e tivemos que improvisar unha tanda de xogos con foguete de dignidade incluído.
Deseguro que esta non será a última vez que imos ollar estes rostros de valentía e futuro.
Iván Prado.

13ª CRÓNICA:

12 de xaneiro do 2005. Roberto Barrios.
Hai unha procesión de sete guajalotes (pavos) atravesando en fila a cancha de basquet do Caracol, e mentres vai lanzando ao aire a súa cantinela interminable de sons guturais, sentado baixo unha mísera bombilla, non deixo de lamentar que a xira dos pallasos tivera rematado.
Durante dez anos vin visitando regularmente a realidade zapatista, pero sen lugar a dúbidas a Misión Internacional de Observación polos dereitos humanos que axudei a coordinar no 98, e esta caravana de pallasos galegos pola paz con xustiza e dignidade foron as experiencias máis intensas en México para este rapaz de Lugo que nunca abandonou de todo o barrio da residencia.
Oito comunidades en oito días, horas de redila, sonos inacabados en chans de pedra, frixoles con tortillas, tortillas con frixoles e volta a empezar, centos de caras novas cada día e cada día ducias de nomes novos, actuar baixo un sol de castigo coas roupas suxas, ou molladas, non foi nada, nada, en comparación coa posibilidade de coñecer a Cristóbal, Pascual, Sebastián, Ana, Juana, Micaela, Don Jaime....
Chegamos a Roberto Barrios coa felicidade de volver á casa, esperamos pacientemente baixo o sol a que a Xunta nos dese permiso para entrar no Caracol, lavamos a roupa, colgamos a hamaca, comemos as conservas, bañámonos no fermoso Río Baskan que xa é para nós como o mellor jacuzzi do mundo.... pero tras un sono reparador de case dez horas, erguémonos sen ter unha nova cita prevista, nin un obxectivo claro para o día, e cunha intensa sensación de baleiro coa que non contabamos..
Sorpréndeme o pronto que cansamos de descansar, somentes dezaoito horas horas despois de chegar, xa estamos desexando que a Xunta do Bon Goberno nos reciba para darnos traballo nestes últimos días da nosa estancia en Chiapas.
Os recordos da xira golpéannos sen descanso, incluso mentres durmimos: nenos, discursos, insurxentes, historias da milicia, algún que outro comandante, e as mulleres organizadas en cooperativas, son os personaxes da película que invade o noso pensamento agora si e agora tamén.
Xa me dá medo pensar como será aterrar en Compostela, e non falo do avión, senón deste náufrago que atopou o paraíso a dez mil quilómetros da súa casa.

Iván Prado.

14ª CRÓNICA:

14 de xaneiro. Roberto Barrios: Plataforma de lanzamento.

Margarita, a nosa maleta vermella, protagonista de mil aventuras polos carreiros selváticos de Chiapas, vai ben chea de cousas de teatro e feridas da guerra dos pallasos de Galicia, pero os nosos corazóns van cheos dunha substancia altamente nuclear. A motivación rebelde que deixou en nós a última xuntanza que fixemos coa Xunta do Bon Goberno e o Comité Clandestino Revolucionario Indíxena fixo masa coa ilusión que nos floreceu tras 15 días de convivencia nas comunidades en resistencia, e acabou sintentizándose de xeito explosivo coa esperanza terca e inflexible de que outro mundo é posible, facendo de Roberto Barrios unha plataforma espacial e da nosa xira unha viaxe sen retorno.
O camiño da resistencia prendeu en nós e dende xa quedou constituído o grupo dos “Pallasos en Rebeldía”: Organización para a difusión dos valores revolucionarios desde o Clown.

O Discurso político e tenro que os sete encarapuchados verqueron na asemblea anticapitalista que tivo lugar na Casa do Bon Goberno (e que só nos tiña a nós como depositarios da súa palabra) foi un encontro entre Emiliano Zapata, Carlos Castaneda e os barbudos do Moncada.
Ademais de agradecernos o noso traballo, e de aprobar a nosa proposta de crear unha escola de Pallasos Zapatista no V Caracol “Que Fala para Todos”, os Comandantes deron boa conta dos proxectos que actualmente están a cimentar a Autonomía Indíxena: A Saúde e a Educación, cun modelo de autoxestion e ideario revolucionario sen parangón na historia dos movementos indíxenas en América Latina.

Volveremos para setembro, pero en realidade non marchamos, non sabemos como marchar, como se abandona a utopía que camiña, como desprenderse de tantas caras e tantos ollos que alumean un novo mundo desde a dignidade e o compromiso, quen pode deixar Chiapas se xogou con Pascual, coñeceu a Landi, falou con Don Xaime, acompañou a Cristóbal, perdeu a voleibol cos maias, e comeu frixoles cos insurxentes que levan 25 anos de loita armada no lume e a verdade.

Subiremos ao avión, pero non marcharemos, xa non, desta volta faremos camiño conxunto, aínda que pisemos o chan de terras distintas.
Compartimos o mesmo later da historia, aquela que medra dende abaixo para derrubar os poderosos e abrir as novas avenidas.
Non imos perder, non podemos perder, como imos perder se somos un exército de soñadores.

Iván Prado.

Hai deportistas que usan a cabeciña para algo máis...

Pareceravos estraño, pero hai deportistas (mesmo futbolistas) que utilizan a cabeciña para algo máis que darlle golpes ao balón.
Velaí vai un catalán que xoga no Barça e rematou os seus estudos universitarios e opina sobre o proxecto de non sei que constituque... que pretenden que referendemos.
http://www.rebelion.org/noticia.php?id=10429
Salut, Oleguer!

Feliz Ano e Saúde para os pallasos galegos!!!

FELIZ ANO A TOD@S!!
Como agasallo de Reis (mesmo que sexamos/sexades republican@s) déixovos, coa licenza do autor, as primeiras sete crónicas que nos enviou Iván Prado dende Chiapas. Está alí con máis pallasos para loitasr pola xustiza. Pertencen á Coperactiva Cultural e están alá nun proxecto solidario co pobo liberador de Chiapas. Saúde, camaradas! Agardámosvos cos brazos abertos!

1ª Crónica: Datas sinaladas.
A Noite de Nadal, desque abandonei a miña brevísima etapa da nenez, perdeu todo o encanto e significado para min. Coa fuxida da inocencia, abandonamos tamén, na miña familia, o costume de recrear mundos novos na cociña da miña avoa e os nenos pasamos a engrosar a parte da mesa que os maiores tiñan para si nesta noite de tanta celebración no meu Lugo natal. Así que, co tempo, emprendín a busca de novas datas que celebrar e novos santos que adorar. Empecei por cambios radicais: ¡O Pai Nöel Morreu! ¡Viva Papá Fidel! Decidín facer os regalos do Nadal polo Papá Fidel, o 1º de Xaneiro, "Día das Revolucións", (a Cubana e a Zapatista). A miña afillada xa sabe que pola miña casa só pasa un ghicho barbudo que fuma puros e que vai vestido de verde oliva. E, tamén, xa que as celebracións familiares mudaran os xogos e as aventuras polas discusións monotemáticas diante do televisor, procurei novos soños que transitar. Primeiro foi o Sahara en Semana Santa, mais tarde viría Cuba polo Apóstolo e, por fin, dei un 24 de Decembro do 1995 no Zócalo de México, camiño a Selva Lacandona, ceando polo carbonizado nun piso franco que nos prestaran uns colegas do teatro estalinista de Chapaultepec. Un piso que, ademais de non ter luz nin auga, tampouco tiña cristais nas fiestras, e non podías botar un pe fora del ne noite por medo a recollelo nu e nos osos, xa que estabamos no barrio máis perigoso da cidade mais poboada do planeta. Esa foi a primeira vez que visitaba a revolución zapatista, pero despois chegarían 5 viaxes máis que acabaron por ligarme de xeito vital a estas comunidades de indíxenas en rebeldía. Así que antonte, ceando en Barajas chourizo e queixo do país con viño do rosal que fai o Roxo Grande (o Roxo Pequeno -ademais de traballar en Coperactiva- máis que facelo, bébeo en cantidades industriais), non sentía ningunha estrañeza de estar facendo a cea de Nadal no chan de mármore mentres gastabamos bromas aos pasaxeiros traxeados que pasaban escandalizados ao noso lado. Facer 15 horas de avión e 13 de bus para chegar a Chiapas, pasar polos controis de inmigración e aduana, agocharnos dos militares e dos prisitas, non é, en absoluto, a miña idea de pasar unhas festas agradábeis, pero poder traballar nas comunidades zapatistas e compartir por uns días a súa tolemia rebelde e sentirme parte da historia que se escribe con valentía e entrega, compensa a lonxanía da miña casa. Finalmente, todos os días son festa se os dedicas a construír un mundo novo, un mundo onde calquera que loita contra a tiranía do Imperio tamén é da miña familia. Así que estas datas sinaladas vounas pasar coa outra parte da miña familia.
Iván Prado.
26 de decembro de 2004.

2ª Crónica: Chegamos a Palenque.

Chegamos a Palenque despois de 13 horas interminábeis atravesando a xeografía mexicana. Cansos, famentos, e por suposto, co sono lóxico das 5 da mañá. Así que, cando non atopamos camas na pousada que tiñamos de referencia, non puxemos ningún reparo en aloxarnos riba dunha funeraria -aínda que para iso tivésemos que despertar ao rapaz que facía a desagradábel tarefa de gardar os dous locais durmindo enriba dun cadaleito- iso si, ben moderno, que tiña até luceciñas de neon incorporadas.
Chegar de noite e con chuvia a Palenque, cabeceira de comarca da Zona Norte, non deixa de ser un aliciente máis da viaxe, se temos en conta que se atopa na rexión máis hostil ó movemento zapatista, e que o Caracol ao que nos diriximos -"O caracol que fala para todos"- está instalado nunha comundiade dividida entre prisitas e zapatistas, sendo o único Aguascalientes no que os grupos paramilitares teñen capacidade de acción armada. Así que durmir riba dunha funeraria convírtese nunha broma de mal gusto do destino ou da casualidade.
Pero, cadaleitos aparte, o certo é que o descanso veunos ben, para recuperar forzas e comezar o día facendo as compras necesarias para subir a comunidade: gotas potabilizadoras, hamacas, corda, vitaminas e algunha cousa máis. A comida que precisaremos durante os primeiros días de estancia na comunidade imos collela antes de subirmos á Redila zapatista, pick up que os indios desta zona de México empregan para os seus desprazamentos dentro das zonas máis montañosas.
Despois das compras fomos facer as xestións correspondentes para subir na Redila dos compas do EZLN, e xa tivemos a primeira incidencia da viaxe.
Aparentemente, por novas que fomos recollendo posteriormente, informámonos de que o conductor que se nos presentara como base de apoio zapatista, na realidade non era tal, senón un conductor do sector prisita da comunidade. Subir na redila dos prisitas, ademais de un insulto aos compas, non deixa de encerrar certo perigo, non hai moito foi asasinado nese mesmo transporte un dos responsábeis zapatistas da comunidade, polos indíxenas do PRI que volvían a Roberto Barrios absolutamente borrachos. Asemade, son coñecidos varios altercados entre estes mesmos indios e membros dos Campamentos pola paz. Así que mañá á mañá volveremos ao mercado para buscar de novo o lugar no que se coloca todos os días a camioneta zapatista.
Antes de volver para a Pousada a descansar, paseamos polas catro rúas transitadas que ten esta pequena cidade de Palenque, e de novo as causas do levantamento indíxena revélansenos nos rostros dos máis indefensos, as mulleres e os nenos indíxenas, que percorren descalzos e cargados de artesanías para vender nos locais onde os turistas e os viciños con diñeiro están a aproveitar dos manxares destas terras. Mesmo baixo a chuvia, coas pernas tortas do esforzo, vese unha mirada de dignidade nesas vellas que non falan castilla, síntese unha forza nos xogos e nos risos dos nenos e das nenas que non coñecen mais escola que a do traballo, que o pesimismo que transmite a imaxe primeira dos pobres e os ricos compartindo o mesmo escenario, muda nunha rabia segura da súa xustiza.
O EZLN ten construído unha grande vitoria para estes homes e mulleres que a historia que dita o gran capital xa tiña condenados á desaparición. A Vitoria e volvelos visibles cando non tiñan máis lugar na globalización que o dos museos de antropoloxía.
Hoxe imos descansar enriba dunha funeraria. En troques, mañá imos subir até un dos enclaves do futuro deste México multirracial, a un dos maiores motores de mudanza e transformación da América Latina: Roberto barrios Territorio Zapatista, o Pobo manda e o Goberno obedece.
II Crónica da segunda Viaxe a Zona Norte.
26 de Decembro
Iván Prado.

3ª Crónica: De chegadas e reencontros.
Por fin montamos na redila zapatista que nos vai levar ata o V Caracol que Fala para todos. A emoción é dobre xa que Fran, o sexto integrante da caravana, acaba de chegar de Villahermosa, onde tivo que pasar a noite por falta de transporte a Palenque, vindo só dende Galiza por saír un día despois que o resto do grupo.
Tras unha hora de estrada nacional, collemos rumbo cara á Serra do Baskhan, un dos ríos máis caudalosos e impresionantes de Chiapas, a través dun carreiro montañoso cruzado por varios regatos, que a camioneta vai superando coa súa monótona eficacia, ata alcanzar a comunidade de Roberto Barrios, meta e punto de partida da expedición de clowns galegos.
A chegada non puido ser mellor, Erika, a rapaza sorda, estaba no campamento dos internacionalistas que está xusto antes do inicio do Caracol, e con aplausos e risas deunos a benvida. Coma sempre, deixamos as nosas mochilas e as Caixas con provisións á beira do camiño que atravesa a comunidade, en espera de que algún representante da Xunta do Bon Goberno, ”Nova Semente que vai a producir”, saíse a recibirnos.
Así foi. Dalí a un anaco, xa estabamos falando a cara descuberta cun portavoz da xunta, a quen entregamos os nosos pasaportes e a carta de presentación, que en realidade non facia falta, xa que el mesmo recordaba a nosa anterior visita.
Pero a nosa sorpresa foi enorme cando, vinte minutos despois despois de facer as consultas coas autoridades zapatistas, o mesmo “compa” nos introduciu dentro do recinto do Caracol, para indicarnos os lugares onde iamos facer vida durante a nosa estancia en territorio rebelde: O MERO CARACOL. Os pallasos galegos estábamos invitados a convivir cos propios membros do Caracol, autoridades, comandancia, representantes doutras comunidades e compas, en xeral, que estaban a chegar para a grande celebración do 1º de xaneiro.
Nada máis colocar as nosas cousas os compas que estaban a traballar na construción de novas dependencias do antigo Aguascalientes, chamáronnos para botar o inexcusable partido de pelota (ou sexa, baloncesto), e nós felices por estar tan integrados, deixamos pel e mais folgos na cancha. Para cando rematamos de xogar por falta de osíxeno nos pulmóns, a un lado da pista estaba o portavoz da xunta esperando pacientemente a que rematásemos o partido para conducirnos ao interior da Casa do Bon Goberno.
Aló fumos nós, suadiños como pitos, entre cansos e sorprendidos por tan rápido recibimento, sen poder sequera mudar a camiseta.
Na pequena habitación onde a Xunta se reune e traballa, catro homes e dúas mulleres cos pasamontañas do EZLN, estaban sentados ao redor dunha minúscula mesa de madeira, e coma sempre chocamos as nosas mans, eramos seis para seis repetindo o ritual de salutación.
O Discurso do anónimo compa que nos recibiu, alén de breve, foi realmente lindo, xa nos coñecían e estaban realmente ledos da nosa cegada. Actuaríamos na festa central do 31 e, a partir de aí, pechariamos as datas dos obradoiros e das actuacións no resto das comunidades. Polo momento, tiñamos permiso movernos dentro do caracol e írmonos bañar ao río, pero solicitáronnos que non atravesásemos á zona prisita da comunidade, máis tarde saberiamos por qué.
Repetimos o saúdo pero nesta ocasión para marchar, e cruzamos a porta en silencio, queriamos reter eses emocionantes intres na nosa memoria persoal, pero ao chegar deica as hamacas, empezamos a abrazarnos e parolar cheos de ledicia.
Estabamos dentro do caracol e todos os plans foran aprobados.
O primeiro obxectivo da caravana estaba cumprido.
Iván prado.
27 de Decembro.

4ª Crónica: Macabras inocentadas.
Roberto Barrios é unha comunidade dividida entre os paramilitares apoiados polo PRI, que gobernou durante setenta anos (magnicidio e pucheirazo presidencial incluído) toda a xeografía mexicana con man de ferro e chequeira clientelar, e as bases de apoio zapatistas que defenden, día a día, as instalacións do Caracol.
Onte, día da nosa chegada, os paramilitares quixeron adiantarse ao 28 de decembro, cunha macabra inocentada: encheron de pintadas a igrexa católica (polo tanto zapatista, xa que os prisitas son protestantes) da comunidade, con ameazas realmente crueis, nas que anunciaban un novo Acteal para o primeiro de xaneiro en Roberto Barrios.
Se nalgún lado de Chiapas, agora mesmo, pode ter lugar un novo xenocidio como o que aconteceu no municipio de Polo, hai xa 6 anos (matanza de case senta mulleres homes e nenos mentres rezaban na igrexa) ese é, sen lugar a dúbidas, a zona norte de Chiapas, onde “Paz y Justicia”, a maior banda de asasinos de México, ten a súa sé.
E Roberto Barios é testemuña diso: ademais do asasinato cruel dun dos comandantes da comunidade (Trindade) e o incendio dunha casa con dúas rapazas dentro, en Roberto Barrios nos últimos anos tiveron lugar varios intentos de asasinato no propio Aguascalientes, hoxe V Caracol.
Disparos, matanza de animais, pintadas e conatos de incendios foron as demostracións da forza xorda e ineficaz dos paramilitares da zona, que se saben presos da súa impotencia ante un movemento social tan amplo como o zapatista (e tan ben armado) pero que tamén coñecen a desproporcionada desfeita que poden acadar cun ataque sorpresa en momentos de celebración.
Aquí no Caracol comezan xa a chegar compas doutras comunidades para os preparativos da festa político-militar do 1º de xaneiro, e os campamentistas, xunto cos insurxentes, manteñen as gardas nocturnas a modo de precaución.
Sen lugar a dúbida, as pintadas dos fascistas non son máis que unha broma, macabra, pero unha broma, o día do levantamento zapatista as únicas bombas que se van escoitar en Roberto Barrios serán as que se botan nas festas, porque esta revolución é tan firme que non vai permitir que outro Acteal se repita.
Nós xa temos preparadas as nosas armas para combater o desánimo e o cansazo: o noso armamento é o traballo de clowns e a entrega radical á loita indíxena, por iso hoxe un compa se achegou a nós mentres ensaiabamos e dixo: “Que ben que viñeron vostedes de novo, porque a medicina do riso fainos moita falta nestes momentos...”
Iván Prado.
28 de decembro.

5ª Crónica: Internet na Selva Zapatista.
Comezamos o día con moita forza, saber que iamos actuar pronto e ver como os nenos da comunidade (e mais os maiores) lembraban, con detalle, a nosa obra de hai 14 meses, encheunos de auténtica enerxía creativa, así que decidimos axudar a facer o tellado da nova construcción que se estaba a erguer no Caracol.
É a “Casa dos internets”, como aquí a chamaron.
Si, estamos construíndo un edificio que vai albergar ordenadores conectados vía satélite á Rede.
A revolución do 1º de Xaneiro non foi só un levantamento armado, senón tamén un paso de xigante para o mundo maia, que vai traer consigo a igualdade entre os homes e as mulleres dentro das comunidades zapatistas, e tamén a adaptación de moitas modernidades ao modelo de vida indíxena.
Desque descubrín que estabamos a facer un macrociber revolucionario aos pés do Baskhan, empecei a recordar como era o Roberto Barrios que eu coñecera no 98, cando o visitara como coordinador da Comisión Civil Internacional de Observación polos Dereitos Humanos en México, un verdadeiro fito da defensa dos dereitos humanos desde a esquerda e os movementos populares.
Naquel ano o Aguascalientes (agora, V Caracol) era un soño máis ca unha realidade. Desde entón ate hoxe, coa axuda dos colectivos internacionais de apoio ao EZLN, construíuse a escola, a biblioteca, a cantina, a tenda da cooperativa de mulleres, varios comedores e dormitorios comunais, a cancha de básquet, e, é claro, a Radio Insurxente que, coas entradas do “Festiclown” e o “Olladas do planeta”, financiamos.
Aí está un modelo de desenvolvemento verdadeiramente alternativo, que non conta co apoio das Nacións Unidas, nin de ningún dos gobernos, incluso que se levou a cabo en contra de militares e gobernantes mexicanos, nunha das zonas máis deprimidas de América Latina e, o máis importante de todo: fornecendo un proceso revolucionario.
Así que marchamos a darnos o merecido baño nocturno, despois de levar unha malleira no torneo internacionalista do caracol: Galiza contra Catalunya, pero a verdade é que os 8 puntos de diferenza non puideron eclipsar un momento tan importante do día, como é o do baño despois de axudar a levantar coas nosas mans o próximo centro de comunicacións rebelde de Roberto Barrios.
Podemos perder ao básquet, pero o que non se nos marcha é o orgullo de participar desta aventura imprescindible que se chama zapatismo.
Iván Prado.
29 de decembro.

6ª Crónica: 31 e 1: Días de loita e riso.
O día 31 de decembro espertamos no Caracol cos motores das ducias de camionetas que traían sen cesar bases de apoio zapatista, para conmemorar os once anos de levantamento armado indíxena no suroeste mexicano. Do mesmo xeito que na madrugada do 1994 mais, desta volta, sen armar aos indíxenas: homes, mulleres, nenos e anciáns formados no interior do caracol para levar a cabo unha celebración político-militar na que se escoitaron os discursos dos comandantes do Comité Clandestino Revolucionario Indíxena, mesmo nesta ocasión na que se deron os discursos en Tzeltal, Chol e Castilla. As intervencións das mulleres foron maioritarias e incluso máis determinantes cás dos homes. Lembranzas para os caídos, discursos contra o mal goberno, reivindicación sobre a terra (a pacha mama), os dereitos da mulleres e a autonomía indíxena foron os ingredentes deste grande acto da guerrilla máis civil de América Latina. Nós estabamos realmente abraiados polo despregue dos indíxenas, quizais máis aínda polo feito de poder ser parte da celebración, eu incluso fun correxido por un insurxente cando formaba co resto dos compas e saudaba coa man dereita en firmes á bandeira zapatista. E despois, cando os compas empezaron a abrazarse entre eles, en recordo daqueles días de loita e sangue, non sabiamos onde nos meter ao ver que os insurxentes tamén se abrazaban a nós felitándonos o novo ano, pasamontañas incluído. Pero tras os dicursos e os actos oficiais viña a festa o baile, e a actuación dos paiasos galegos de Galicia, así que deixamos o cansanzo na hamaca, despois dunha noite de auténtica tolemia bailarina, e ás doce da mañá xa estabamos no interior do caracol (despois de gañar o torneo de básquet cos compas, unha falta total de diplomacia pola nosa parte) vestidos, maquillados e co mini escenario preparado. Nós sudando baixo un sol de carallo, eles escachando a rir sobre as ladeiras do caracol. Mesmo os que estaban detrás de nós, escachaban co riso cando o LokoNut(é dicir, eu) levaba unha chea de paos dos seus compañeiros de escena.
Metímonos cos militares da OTAN, rimos do servizo de saúde do goberno de Fox, pero o grande triunfo, de novo, foi a parodia de O Quixote e o Sancho Panza... Unha hora despois os compas saian cara ó comedor popular repetindo parágrafos completos da nosa obra: “3 son multitudes”. Nós non puidemos deixar de reter na retina as gargalladas dos velliños que loitaran ao lado de Zapata e Villa, nin a dos comandantes que estaban sen pasamontañas en primeira fila rindo, os que máis, da nosa parodia dos militares. Así que cando chegamos ao comedor e os compas empezaron a servirnos comida e tortillas, sentimos unha gratitude eterna a este pobo de resistentes e loitadores pola democracia mundial, aquela que se constrúe dende abaixo, coa palabra e o lume, con xustiza e dignidade. Hoxe só podemos deitarnos co desexo de que este traballo de terroristas lúdicos poidamos repetilo noutras comunidades en rebeldía.
Iván Prado.

7ª Crónica: 2 de Xaneiro: xa temos a folla de rota.
Hoxe foi o día máis feliz, ate o momento, do noso periplo polo territorio da dignidade indíxena. Domingo 2 de Xaneiro, onte o baile rematou tardísimo, a festa, as brincadeiras, o cansazo da actuación... Así que fomos para hamaca derreados , con ganas de durmir toda a mañá do domingo, na que até os indíxenas descansan. Pero como era o aniversario de Fran, o outro pallaso galego da expedición, en canto escoitei a primeira guitarra da mañá, aló fun improvisar un mariachi zapatista para cantarlle a consabida canción de aniversario.
En silencio fun erguendo a todos das hamacas, e tras non poucas palabras co “compa” guitarreiro, cercamos ao inocente Fran e espertámolo coas desafinadas notas dun coro de afeccionados e dun guerrilleiro que se trabucou de canción –“ni modos”, como din por acó-. O caso é que tomamos o día con relax, fixemos o almorzo a modiño, deunos en artellar debates internos sobre cómo gravar o documental, parolamos con membros de organizacións do DF que están a montar o proxecto des comunicacións vía internet… e até limpamos un chisco o campamento e fomos de noitiña ao río. Pero cando estabamos a preparar a festa sorpresa para Fran, en colaboración cos internacionalistas do Campamento de Paz de Roberto barrios, velaí a veu: A Xunta do Bo Goberno, que manda chamar por nós. O mesmo día no que retornan miles de indíxenas, bases de apoio zapatistas, ás súas comunidades, nun operativo que xa lle gustaría a moitas organizacións europeas, ás poucas horas de rematar os grandes festexos de conmemoración do 11 aniversario do levantamento zapatista: A Xunta do Bo Goberno recíbenos para comunicarnos a nosa folla de rota. Nun acto realmente sinxelo pero cargado de emoción reflectida nos ollos amarelos e vivos que sobreviven ao pasamontañas zapatista, os representantes da Xunta de Bo Goberno, humildemente comparten con nós a súa idea para a misión do risos contra os paramilitares, sempre baixo a paraugas de, ”se vostedes están de acordo”.
Propóñennos facer unha xira nos seguintes 8 días por oito comunidades distintas da Zona Norte, encadradas en tres municipios Rebeldes pero todos eles integrados no V Caracol, verdadeiro soviet indíxena. Non nos preocupou deixar de baixar a Palenque en 10 días, ou máis, non nos preocupou que facer coas mochilas, as maletas de atrezzo, o banquiños do número do Quixote, non nos preocupou saír en 5 horas para a primeira comunidade, nin sequera preguntamos cómo facer para ir de comunidade en comunidade, nin se tiñamos que mercar comida. Mirándonos aos ollos chegoume para ter a resposta: por suposto, compa, aquí estamos para o que faga falla. Saímos en silencio, pero ao chegar ao galpón onde tiñamos as hamacas, empezamos a pegar berros de Ledicia e a abrazarnos coma neniños….. Por fin o conseguíramos. O que máis alegría nos deu foi constatar como o noso traballo era importante para a Xunta, que tan rapidamente, e de xeito tan eficaz, xa tiña artellada unha xira en comunidades absolutamente machacadas polos exércitos e os paramilitares.
A noite foi incríbel. Logo de armar todas as maletas e mochilas, tivemos a festa de aniversario máis internacionalista na vida de Paco.
Comemos dous pratos e mesmo torta (era a primeira cea cociñada en sete días) xunto con cantigas revolucionarias, regalos e despedidas.
Fomos durmir un par de horas con tanta emoción que aínda espertamos uns minutos antes de tempo.
O resto xa é fariña doutra crónica. Os Clowns de Galicia están en rota. Viva o EZLN!!!
Iván Prado.

Nova bitácora

Benvid@ ao blogomillo, camarada!
Temos unha nova bitácora entre nós: "Lucensismo e outros males".
Saúde e Festa!

Bo Nadal e Feliz Ano!!!

Agora que é un día deses raros, onde a harmonía é ficticia, as persoas parecen crer que son felices e os que mandan deixan a un lado os enfrontamentos e a vida saca a súa cara máis amorosa, quero desexarvos moita Saúde e moita Patria.
Como me dixo un amigo, agardemos que os ventos nos sexan favorábeis nas nosas angueiras.
Así sexa, camaradas e amigos!
p.s.- Aquí vos deixo unha postal que fixo un compañeiro.

hai moito que non escribo

ola! certamente, hai moito que non vos deixo unhas palabriñas neste diario de viaxes. hai tempo que non teño do mesmo para botar aquí diante.
resúmovos brevemente este último mesiño. seguimos co curso cos estranxeiros, seguimos a viaxar polo mundo adiante. o último domingo de outubro fun ás Fragas do Eume. había unha marcha de bicicletas de montaña e, despois de madrugar bastante, fomos até alá. eramos más de seiscentas persoas con cadansúa bicicleta e dispostas a pasar por ríos de lama, de auga (hai quen mesmo se bañou) e de terra. foi un xeito fantástico de coñecer a paisaxe das Fragas do Eume. gustei moito da experiencia e do caldo con chourizo (non sabedes canto presta un caldiño e unha empanada despois de 45 quilómetros polo monte, cheas de lama...). pasámolo moi ben, dende logo, xa estamos a pensar na marcha do vindeiro ano.
e no que vai de mes, xa fun dúas fins de semana a España. foron dúas xuntanzas diferentes que, por motivos distintos, se celebraron en León. mañá marchamos para Euskadi. imos facer unha visita aos bos amigos que emigraron. chegaremos a Bilbo o sábado de mañá e voltaremos para a terriña no luns.
despois, volta a comezar as xuntanzas, a preparación das asembleas da plataforma galega polo NON á constitución europea, a preparación da exposición da Viaxe... máis cousiñas para non nos aburrir.
e o vindeiro verán IMOS A TURQUÍA.
se nos queres axudar, podes deixar a túa doazón no seguinte número de conta:
2050-65043321-2323-23-23
grazas pola túa achega. lembrarémonos de ti en Istambul.
estou canso, pero, de que???
e é que, como ben di un amigo: "Canto menos fas, menos queres!".
saúde

Esta fin de semana case tocamos a raia.

Boas! Nestes días estiven nunha desas viaxes "cara adentro" de nós. Venres noite, partimos dende A Coruña á procura dun mar máis salvaze e tranquilo. Fixemos noite en Betanzos e, malia non atopar por ningures as patacas da canción (Arroz con chícharos...). O sábado, logo dun bo almorzo, fomos cara á costa, en dirección a Ortigueira e con destino final (a priori) na Praia das Catedrais onde comemos uns callos con garavanzos magníficos. O día era fermosísimo. O branco do mar contrastaba co gris (despois negro) do ceo e era coma as pelis de dous rombos que vin na TV que había na casa de meus avós.
Baixamos case até a praia, pero as ondas decidiron pecharnos a entrada ás catedrais. Observamos dende fóra, baixo a ollada incrédula duns "toristas" despistados baixo o seu gardachuvias. Máis tarde, sábado á noite, e despois de dar unha voltiña por Ribadeo, decidimos ir cara á Raia lingüística. Chegamos, despois de parar en Tapia de Casa do Rego e no medio dunha noite pecha, até Navia.
Estabamos perdidos na néboa de Navia e atopámonos con boa xente; aquilo seica era o local de Izquierda Xunida (vide. http://www.izquierdaxunida.com/ast/index.htm), pero a verdade é que estaban a facer unha especie de magosto (as castañas estaban algo crúas) regado con sidrina e outras cousas deliciosas para festexar a proxección dun documental sobre os Oscos e sobre a cultura da zona Eonaviega. Entre as propostas que vimos nun cartaz de suxestións apareceu a de organizar un obradoiro de "fala" para adultos. Despois, entre a boa acollida e a festa que había ficamos unha miga canda eles. Estivemos a falar co concelleiro de I.X. en Navia e con outros cargos do partido en Asturies. Non chegamos a discutir sobre a fronteira lingüística porque eu deixara o meu título de filólogo na casa e eles non tiñan moita idea. A verdade é que todos tiñamos a vontade preparada para a festa. Recomendáronnos unha rota para continuar e, logo de lles agradecer a sidra, as castañas e a compañía, seguimos monte acima cara Abual e cara á Serra dos Oscos. Durmimos na Montaña (e o certo é que non deberon tardar moito en discorrer o topónimo) porque hoxe pola mañá, cando aínda non había vacas e os velliños non saíran das súas casas, as vistas sobre o Val do Navia foron fermosísimas. Moito me prestou o almorzo, con boas vistas e mellor compañía.
Seguimos polo labirinto de asfalto cara ao interior (da Serra e tamén de nós mesmas) e foi marabilloso. Creo que gravei ben no meu maxín as paisaxes de hoxe. Paz. Tranquilidade. Calma. Vida. Relaxamento. Verde. Amizade. Bosque. Tradición. Liberdade. Auga. Natureza. Fervenza. Inspiración.
Fomos xantar á Fonsagrada e despois, retorno ao eterno círculo do mundanal ruído.
Chegamos outra vez á casa.
E xa ando a fedellar na seguinte excursión cara a dentro. Dentro de min.

Xa estou de volta

Canto tempo, camaradas!
Hoxe foi un día ben bonito, si. Paseino moi ben. Paseino realmente ben!
Estiven todo o día con animaliños. Explícovos: estiven todo o día a traballar nunha granxa-escola, onde van rapaciños/as de entre 6 e 10 anos para ver vacas, porcos, pitas, parrulos, cans, ovellas, burros... traballan na horta, descobren que os chícharos non veñen da lata, nin o leite do cartón, nin os ovos do supermercado... en fin, a ver aquilo que antes (e aínda agora nalgúns casos) era normal para a nosa xente. É espectacular ver as caras dos rapaciños/as cando lles ensinamos un ovo de pita recén posto, ou lles daban a comida aos patos, ou cando amaasaban o pan. Total, que pagou moito a pena. Estou canso, pero pagou a pena (coma sempre: CANSAZO = FELICIDADE).
Antonte estivemos en Lugo. Fomos co meu afillado, a moza e meu curmán. Estivo moi ben. Remataba o San Froilán e o concerto de Carlinhos Brown prometía. Non toca mal, o rapaz é máis mediático co Manu Chao, pero non toca nada mal.
Tiña algunhas cancións enlatadas, pero é un showman e gaña ao público nun par de cancións. Non lle durou moito a camisa, pois estivo case todo o concerto só cos pantalóns, permitiuse o luxo de baixar ao público e darse un baño "de multidões". É realmente bo artista. Lástima que non se dea conta dalgúns detalles.
Doe moito oír a un brasileiro tentar falar español porque cre que está en Hespaña e repetir unha e outra vez "Venga, JENTE" cun acento toledano que bota para atrás. A verdade é que non me sorprendeu moito, xa estaba advertido, coma o do Gilberto Gil e outros ministros do Lula. En fin, non se darán conta de que hai pobos irmáns? Supoño que o diñeiro e os fenómenos mediáticos apagan todos eses sentimentos.
Despois duns bos bocatas (aínda en mellor compañía) achegámonos ao concerto de Albert Pla quen, como agardaba, non decepcionou. No tempo que puidemos estar alá, tocou todos os seus clásicos. Con saia, el, o guitarrista (estupendo) e a DJ que o acompañaba, deron un espectáculo á altura dun San Froilán que, tarde ou cedo, habería que recuperar para que volte a ser o que era.
Sea como for, gustei moitísimo de poder ver ao catalán ao vivo!
Martes marcharon meu curmán, meu afillado e a súa moza. Deica outra, amigos!
SAÚDE e SAUDADE!
Pero volto ao comezo:
Hoxe foi uin día bonito, certamente bonito. Días coma o de hoxe motivan para comear calquera cousa, mesmo que sexa un curso de galego para estranxeiros (seica teño unha bretona e tres mexicanas).
Xa vos contarei.
Saúde!

Luns 11 imos a Lugo...

Día 5 de outono. San Froilán. Alén da festa, vai estar non estará mal visitar a cidade da Muralla.
Por certo, o concerto de Albert Plá será o luns 11 de outono. Desculpade o erro de onte.
Alén do catalán, actuará tamén Carlinhos Brown. Agardamos que, dunha vez por todas, o magnífico artista brasileiro se atreva a falarnos na nosa lingua.
Verémonos pois, luns en Lugo.

máis quilómetros e máis concertos!!!

Xa estou na casa de novo. Onte estivemos con máis xentiña e fomos a Ribadavia ao concerto de Berrogüetto e mais de Kepa Junkera. Moi bos! A verdade é que non sei cal deles me gustou máis. Berrogüetto vinos tres veces nos últimos meses, e Kepa é unha das miñas debilidades.
Pasámolo moi ben e voltamos moi tarde.
En fin, infelizmente, este ritmo de boa vida está para rematar. Hai que voltar ao traballo.
Coller os novos libros, preparar as axendas, ver cousiñas para facer cos rapaces...
Xa vos contarei!

moitos quilómetros...

Boas! Sinto a demora na miña tarefa de escribinte/escriba/transmisor do que lle acontece a un ghicho coma min. É dicir, a verdade é que non sinto non escribir (porque estou a pasalo moi ben nestes días-coa miña vida de can, amplamente traballada e cunha sona ghañada en milleiros de festas), senón que o que sinto é non escribir antes, para facervos partícipes de tanta ghandularía xunta.
Pois ben, despois desta pedante introdución, resúmovos a miña axenda da semana pasada:
1º de setembro. Exames. Volta ao traballo. Corrixir. Claustro. Avaliación. Cualificacións. Festa no Kubi para celebrar a volta ao choio.
2 de setembro. Viaxe ao Porto. Visita ao Europarque e, xa que logo, o Visionarium (unha mestura entre a Casa das Ciencias e a Domus, mais en portugués) e cea con colegas. Festa no Kubi.
3 de setembro. Descanso. Preparación dunhas programacións para a escola. Encontro con amigas/os para mostrar algunhas fotos do verán. Festa.
4 de setembro. Descanso. Molladura. Festival de Poesía "em defesa das liberdades" en Salvaterra do Miño. Nova molladura. Recital. Coche cara ao descoñecido. Paseo por Portugal. Perdidos nunha aldea que non aparece nos mapas. Preguntar. Enganámonos. Chegar a Abragão pouco antes da media noite (hora do Sul). vinte minutos de fogos de artificio. Estamos nunha aldea perdidiña de todo e como pode haber tante xente. Bifana quente especial. Máis fogos de artificio (non se lles acaban nunca?). Super Bock. (Canta saudade!!!) Boa compaña. Concerto de Quinta do Bill. Apoteose. Moi bo concerto. Un boliño para a viaxe. Coche dirección ao Porto. Paseo polo Cais de Gaia. Chegada a Vigo. 6:32 h.
5 de setembro. 11:07 h. Viaxe á Coruña. Paseo. Encontro con familiares e amigos. Regreso ao comezo. Descanso. E así nos vai a vida, non hai queixa ningunha.
Como diría un dos porcos que debuxou Castelao:
-"Non era mala vidiña... se durase!"

Xa estou de volta!!!

Ola de novo, camaradas!
Chegamos antonte, de novo na Terriña e despois dun bo percorrido nas illas do mar de Irlanda: estivemos en Inglaterra (England), Cornualles (Cornwall), Gales (Cymru), Escocia (Scotland), no Ulster (Irlanda do Norte) e mais na República de Irlanda (Eire).
Pasámolo moi ben -que vos vou contar- e aínda que pasamos algo de fame, aproveitamos moito o tempo, durmindo en leiras -semellantes ás da casa-, almorzando, xantando e ceando a base de polo, mortadela e un xamón afumado con mel e moito pan de molde.
Mesmo así, tamén nos permitimos algúns luxos: non sabedes o ben que nos sentou a pinta de Guinness en Belfast, o espectacular almorzo británico en Penzance (a fisterra de Cornwall), os paseos polos monumentos megalíticos de Stonehenge, a cea quente que nos preparou a compañeira Bea en Edinburgh e a boa compañía da que gozamos durante estes dezasete días.
Outro tema son os agasallos que trouxemos: unhas bandeiriñas das nacións amigas polas que pasamos:

A de Cornualles

a de Gales

e a escocesa.

De Irlanda non puidemos traer ningunha, pero quedará para a seguinte viaxe.
Por certo, anímovos a que vaiades cara ao Norte: moito frío, moita chuvia... pero unhas paisaxes fermosísimas.
Continuarei a comentarvos algo nos vindeiros días.
Saúde e deica outra!

Canto concerto xunto!

Boas! Levo unha semana moi cultureta, e dígoo porque había tempo que non vía tantos concertos seguidos. Prestade atención:
Berrogüeto en Arteixo, Dulce Pontes en Vigo, Os Diplomáticos en Sanguiñeda, e Mercedes Peón e Budiño en Moaña.
Está claro que o pasei ben... canta calidade xunta!
En fin, andamos na preparación da seguinte singradura.
Sempre ao Norte!
Sempre máis alá!
Saúde e MAR

Independencia para Hespaña!

Acabo de atopar isto pola Rede. Non ten desperdicio.
Sno nacionalistas hespañois, independentistas e monárquicos. Aínda que non coincidamos en moitas cousas con eles, sempre é interesante saber que hai persoas daquel lado que caeron na conta de que Galiza, Euskadi e Castalunya non somos Hespaña.
Se cadra, podemos agardar a que un partido Independentista Hespañol coma este, faga o traballo por nós, se cadra é mellor seguir na loita.
IN-DE-PEN-DEN-CIA!

SOMOS GALEGOS E NON NOS ENTENDEMOS?

Saúde e Patria, camaradas!

Hoxe estivemos en Compostela.
Xa imaxinaredes: milleiros de persoas antes do xantar na manifa unitaria das ESQUERDAS independentistas galegas co lema AUTODETERMINACIÓN.
Esta convocatoria do Día da Patria foi apenas o primeiro paso e foi posíbel grazas ao esforzo das Bases Democráticas Galegas que organizaron e convocaron a manifa, e tamén á presenza da CUT, a FPG, Nós-UP, PCPG, as Redes Escarlata e outros colectivos que xenerosamente decidiron renunciar ás súas mobilizacións para facer real esta manifestación unitaria.
Grazas, camaradas, pola vosa presenza e apoio! Foi espectacular! Desexamos que este sexa o comezo dunha nova xeira no mundo político deste País. xa dos convocantes, senón sobre todo das forzas que apoian esta manifestación.
Pola tarde, despois dun bo xantar con mellor compañía, e para animarnos un pouquiño, asistimos con grande ledicia e sorpresa (por que non dicilo) a unha manifa con moi boa xente tras o cartaz: "SOMOS GALEGOS E NOM NOS ENTENDEMOS". Non se pareceu moito á da mañá, pero no fondo había cousas moi semellantes.
Convocaban (corrixan se me trabuco) os colectivos VA-CA, FREAC, Aduaneiros sem Fronteiras e outra xente.
Os berros que máis se escoitaron (e dos que máis gustamos) foron deste estilo: "Non estamos todos, faltan os friquis", "Entendernos? Pra que? Entendernos? Pra que? Entendernos? Pra que? Pra que? Pra que? Galegos somos, galegos seremos... non nos entendemos nin nos entenderemos...!", "Carmina Ordoñez: patriota galega", "Medallas Castelao pro risitas e o Cuñao", "Castelaaaaaaaaaaaaao!" ou "Coas vacas na rúa, o leite continúa!". Grazas, compañeir*s! Foi unha experiencia especial partillar convosco eses minutos onde a xente compostelá (toristas incluídos) ficou pampa. Rematamos coa ofrenda perante a estatua de Rosalía, na Ferradura, a lectura do
comuuuuuuuunicado e co himno galego na súa versión máis "friqui": Nazón de Forrest Gump (bis).
Agardamos que isto sirva para lle dar forza a todo o persoal que está a loitar por unha outra Galiza, ceibe e socialista.
SAÚDE E INDEPENDENCIA!!!

Caemos coa fronte ben alta!

Ola a tod@s!
Así foi. En canto a futbol, non pasa nada, outros foron eliminados na primeira rolda e paerece que seguen a ser bos... he he he!
Pasemos a cousas máis serias:
Onte, na lectura do meu exame das oposicións boteime a rir. Non porque fose sinxelo (que non o era) senón porque creo que a maneira de avaliar esas probas non son a mellor maneira de admitir a docentes de galego para o ensino secundario.
Os membros do tribunal estaban case a durmir (debido á hora á que nos convocaron) e tiñan tantas ganas de rematar coma min... En fin, fixemos o que puidemos.
Tardarei en escribir novamente, pois aínda teño moito traballo para estas dúas semanas que faltan.
Saúde e Patria!
Selección Galega, XA!

Benvida á nova blogueira!!!

Saúde, camaradas!
Onte foi un día-tarde-noite moi completiño.
Había tempo que non me sentía tan ben.
Dá ghusto rodearse de boa xente, sorprenderse coa visita de amigos doutras terras e partillar comida e bebida nun sitio coma o Santiso.
Así si que presta!
Hai moito traballo, pero mañá estaremos en Lisboa para celebrar o triunfo deportivo (e non só).
Vémonos no verán, amics!
Saúde, Elvira!
Dende esta bitácora, dámosche a benvida ao mundo do blog.
Xa somos máis...
Até breve!

Portugal-Holanda

Xa falta pouquiño. Imos comer unhas laranxiñas, que seguro que nos prestan!
Esta noite podemos facer historia.
Vémonos en Lisboa o domingo.
Xa coñecedes a rima:
"Quem não viu Lisboa
... não viu coisa boa!"
p.s.- Seguimos coas oposicións...

Hoxe si que sufrimos...

Boa noite!
Hoxe foi máis difícil, mais aquí estamos, nas medias-finais.
Mañá teremos un día descanso, despois veremos o que fai Holanda, pero é fácil que pasen á seguinte rolda. Probabelmente tocaranos xogar cos mellores, pero confío en que o 4 de xullo estaremos en Lisboa a desputar a Final.
Saúde e Nación!!!
EHHHHHH, PORTUGAL, OÉÉÉÉÉÉÉ!!!
EHHHHHH, PORTUGAL, OÉÉÉÉÉÉÉ!!!
EHHHHHH, PORTUGAL, OÉÉÉÉÉÉÉ!!!
EHHHHHH, PORTUGAL, OÉÉÉÉÉÉÉ!!!
p.s.- Mañá hai oposicións.

Quem não salte é español, oé, oé!

Acabamos de chegar. Efectivamente, como xa pronosticara hai uns días, hoxe foi a grande Vitoria. Onde fica Aljubarrota? Onde está a selección española, tan grande, co Raúl e compañía e, sobre todo, onde están os prepotentes que tiñan a Euro 2004 gaña antes de chegar a un país (que eles achaban inferior) que os deixou fóra?
En fin, en Braga, a apoteose era máxima. Había tempo que non o pasaba tan ben nun partido de fútbol e había tempo tamén que non se vía unha bandeira galega mesturada con tantas bandeiras de Portugal e con tanta xente a torcer polo mesmo equipo.
A verdade é que se achegaron bastantes camaradas a preguntar de onde era a nosa bandeira, coa estrela, e que faciamos alá. Explicámosllo a toda a xente que se achegou e algúns non acreditaban que realmente foramos da Galiza e estiveramos a animar a Portugal. Foi unha noite máxica, desas que custa esquecer...
España seica non pasou, non? Outra vez será... (he he he)
Até o domingo, cando xogamos os cuartos de finais.
Saúde e Patria!
p.s.- Un portugués algo bébedo deu con motivo do odio entre os dous estados: "Espanha, monte de merda, não mereces nada porque criticaste Portugal!"

Portugal 2 - Rusia 0

Hoxe gañou Portugal a Rusia, mais a vitoria grande será o domingo.
Portugal 2 - Espanha 1
Aljubarrota ficará a penas como un símbolo do pasado.
Agora é o momento de recuperar o que nunca foi deles.
Non sei até que punto será lindo, mais espero velo cos meus camaradas, do outro lado da liña do frente!
Saúde e revancha!

Hoxe eu tamén son grego

dá gusto isto da democracia e a cultura e a arte e a ciencia e o fútbol e a ... dixen fútbol? quería dicir, todas esas cousiñas que inventaron os gregos... por certo, seica había un xogo hoxe, non? alguén sabe como rematou? acabaremos algún día cos p.... invasores??? dá gusto que gañen os teus e que os outros ladren a súa raiba nas radios e teles... he he he... o fútbol é así.
polo demais, moita saúde, forza e viño do Porto!
até breve

Carta ao director publicada no Faro de Vigo:
¡Mamá, un gallego!
"Cando o meu amigo Euxenio me contou o que lle pasara había uns meses, averdade é que me deu a risa. Entrou el nunha tenda de electrodomésticos das Travesas e estaba a falar cun dependente cando un neno que ía coa naisinalouno co dedo e exclamou: "¡mira mamá, un gallego!". Xa me tiña esquecido da anécdota, se non fose porque o outro día estaba eucoa miña filla no parque infantil da Miñoca e un neno de cinco anos, co que acababa de intercambiar algunhas palabras, me fitou dende o alto do tobogán. Cando me tivo ben observado preguntou: "oye, ¿tú eres gallego?",eu, algo sorprendido, resposteille: "eu si, e ti?", el, moi seguro
de si eseguindo a miña mirada perplexa, foi remarcando: "pues yo soy
español... español... de España, ¿sabes?". A verdade é que isto me
sobrepasa. Non o entendo. Sabía que en Vigo case ningún neno sabe enfiar tres palabras seguidas en galego, e os poucos que o fan son o resultado dunha vontade infatigábel das súas nais e pais, sabíaque na maioría das escolas este idioma estúdase como unha lingua estranxeira máis pero cuns cantos graos de esixencia menos, sabía que a política lingüística deste país está dirixida a que o galego desapareza como lingua viva a medio prazo entre moita pompa, luces e cores para que non nos decatemos demasiado; sabía todo isto, pero o que nunca fun quen de imaxinar era que o sistema educativo chegase a acadar uns resultados tan brillantes en idades tan prematuras. Ademais de non o falaren, non soamente se conseguiu que estes rapacessintan o idioma propio da súa comunidade histórica como algo alleo, senón que, dando un salto de xigante, chegan a identificar ás persoas que o falancomo elementos exóticos, foráneos, tan estranxeiros como un inglés ou
un subsahariano. Pregúntome se estes dous relatos son anecdóticos,
puntuais, ou se realmente responden a un patrón que se repite. Poderíamos preguntarnos até que punto está estendido este modelo, onde se produce e a qué realidade responde. Cabería preguntarse tamén se isto é aceitábel, correcto, ou se hai que corrixilo e como. Ou quizais non deberíamos preguntarnos tantas cousas, porque na realidade, dun xeito ou doutro, todos sabemos as respostas, e tampouco é que nos interesen demasiado, ¿ou si nos interesan? ¿A vostede interésanlle?"

Despois de ler este texto que un compañeiro escribiu o outro día, plantéxome dúas preguntas fundamentais:
a) TEMOS MOTIVO PARA VER ASÍ A DEPREZACIÓN DA NOSA LINGUA POLA MOCIDADE MÁIS NOVA?
b) REALMENTE IMOS PARAR A ALGURES CON ESTE TIPO DE ACCIÓNS?
Particularmente creo que SI.
É importante que sigamos a loitar. É importante que haxa persoas que seguen a ver un futuro para a nosa ingua e para a nosa Nación.
E é importante tamén que haxa persoas que tratan por todos os medios de educar aos seus fillos/as en GALEGO.
Por elas, SAÚDE e LINGUA!!!

Entrega da 1ª edición do Premio Roberto Vidal Bolaño

O vindeiro sábado, 5 de xuño, conto convosco en Lugo para asistirmos á entrega da 1ª edición do Premio roberto Vidal Bolaño que organizan as Redes Escarlata.
Podédesvos apuntar no seguinte enderezo:
premiorbv@redesescarlata.org



Saúde e Liberdade!!
Deica entón

Xa é sábado

Sábado: bótome a descansar e non a ver na TV a dous elementos imbéciles que cumpren un rancio trámite perante millóns de pobres persoas maltratadas (polo menos intelectualmente) que ven na voda esa o consolo de que Hespaña nunca sexa a maior potencia futboleira.
Hoxe máis ca nunca, na Galiza e en Hespaña:
VIVA A REPÚBLICA!!!
p.s.- Disque hai 2000 franco-tiradores... malo será que algún non lle acerte!

Só restan uns días...

Mirade o que puxen á dereita... APOTEÓSICO!! Había moito tempo que non vía algo tan bo e "real". he he he!!
Grazas a Meijome polo enderezo da imaxe.
Saúde e REPÚBLICA dunha vez para sempre!!
Monarquía: NUNCA MÁIS!!

Novas bitácoras e novo blogger.

Alégrome moito de que haxa persoas que comezan neste mundiño. Sobre todo se esas persoas pertencen ao mundo da educación e máis aínda se son rapaces e rapazas orientados pola súa mestra/e.
Vide o novo caderno do Redactor Dixital. Visitádea e veredes o ben que traballa esta xentiña. Cando queirades, se tedes tempo, podedes botarlle un ollo á de Toxos e Mimosas .
Xa me diredes qué vos pareceron.
Por certo, quen traballades co blogger, xa vos dariades conta de que mudou bastante a súa presentación...
Saúde e até breve!!!

Viva o 1º de Maio

Boas! Sinto demorar tanto en escribir.
Como vai a vida? Seica voltan os soldados españois do Iraq, seica continúa a medrar o número de parados, seica todos son moi felices pola chegada do mes no que casa o P.P. (p... príncipe) coa Dona Letiza (vide. este adhesivo ) é dicir, o mundo continúa a xirar e seguen a se enriquecer os mesmos... Agora que teño un porquiño máis comigo (e cantos andan aínda polo mundo adiante vestidos con traxe e gravata...)
Pero non se preocupen... non se pode conservar todo. Desapareceremos? Eu creo, positivamente, que chegará o día no que sexamos felices e CEIBES.
Saúde e ABRIL!!!

Este xoves, acudide á conferencia da Coruña!!

Este é o aviso: (Vémonos alá)

O Comité de Solidariedade con América Latina de A Coruña (COSAL Coruña) chama á cidadanía en xeral e aos grupos e persoas antiimperialistas en particular a acudir ao acto organizado polos Amigos da UNESCO para a presentación do libro Palestina: Grito por la libertad e á conferencia que o seu autor, o doutor Mohamed Safa, membro da Organización para a Liberación de Palestina (OLP), impartirá sobre a situación actual en Oriente Medio no Colegio de Agentes Comerciales da cidade da Coruña, rúa Juan Florez nº 15-17, 1º, o xoves, 22 de abril, ás 20’00 horas.

PALESTINA VENCERÁ!! IN-DE-PEN-DEN-CIA!!

Orixe do castelán.

Chegoume isto pola rede. Haberá que ver cánto hai de certo:
O Castelán, dialecto do catalán.
O estudo "Der Ursprung des Spanischen" realizado polo Romanistische Abteilung da Universidade de Friburgo demostra que a orixe da lingua castelá é o catalán. O grupo de lingüistas e historiadores alemáns descubriu na Biblioteca Vaticana unha serie de textos de mediados do século IX d.C. onde escribáns da corte de Ramón IV discutían a forte influencia que estaba a exercer o catalán sobre o castelán "las gents de la castella usen ja nosos vocablas", "la gente de castilla ya usa nuestras palabras" é algo que se pode ler no texto dun dos escribáns. A mediados do século IX a influenza catalá sobre o resto da península medrou dun xeito espectacular. A grande influenza económica e social que os cataláns exerceron, tivo que deixar pegada. "A preponderancia da cultura catalá, e o seu maior grao de desenvolvemento supuxo nas zonas de contacto e superposición un fenómeno de asimilación dos trazos culturais" declaraba Mark Vlamynck, historiador do Romanistische Abteilung. Este estudo rematou en xaneiro de 2003, e está a ser moi pouco publicitado polas grandes presións políticas que xera.
Pódese atopar documentación referente a este tema nun departamento da Universidade de Friburgo, noutra páxina da mesma universidade e na Biblioteca Vaticana.
Xa sabedes... ao final, nin a súa lingua, aquela coa que machacaron a moitos pobos (entre eles, o noso) nin sequera vai ser deles...

Concerto de Dixie Town

Acabo de chegar á casa despois dun concertazo dos Dixie Town. A verdade é que esta foi unha semana atípica, mais o concerto estivo ben. Sempre gustei dos pequenos grupos, deses que non coñece en inglés, aínda que me deu mágoa que persoas da terra teña que cantar nunha lingua "rara" para seren recoñecidas fóra da casa. Pixie, Dixie e Trixie fixeron o que pùideron. En fin... Non me queda máis ca decer: "Du iu espiq inglis?"
Saúde e Lingua!

Isto andaba pola rede adiante...

Chega tarde, mais seguro que hai xente que aínda non leu nada disto...
Preparádevos. Non sei canto haberá de verdade, cada un que o xulgue:

PÁSALO.
Así terminaba el mensaje que recibí en torno a las tres de la tarde anunciando una concentración silenciosa por la verdad frente a la sede del PP en la calle Génova. Así comenzaba algo que con el paso de las horas iba difundiendose minuto a minuto. Por cada mensaje que la gente recibía, se enviaban diez, quince, veinte mensajes más. Hubo gente que recibió hasta diez mensajes de grupos de gente diferente: familia, trabajo, lugar de estudios, gente del colegio, del barrio, y esos mensajes se multiplicaron hasta el infinito, propagandose como las llamas de un incendio por efecto del viento. A las seis de la tarde un despliegue policial protegía la sede del partido y sus efectivos pedían la documentación a todo manifestante que llegaba. Media hora después, sin embargo, la concurrencia de tantos madrileños sobrepasó la capacidad policial y una hora más tarde la calle Génova era un hervidero de gente gritando de rabia y pidiendo explicaciones al gobierno de la nación. Había gente que lloraba, otros expresaban su indignación a gritos, mentirosos, asesinos, te dijimos no a la guerra; vuestra guerra, nuestros muertos; no estamos todos, faltan doscientos; mentirosos, vosotros teneis chófer, nosotros cercanías; lo sabe todo el mundo menos nosotros; los muertos no se utilizan, basta de manipulación, y queremos salir en La Primera.
La prensa que se encontraba tras el cordón policial era mayoritariamente extranjera, y había un gran despliegue de antenas parabólicas de cadenas televisivas europeas. De las calles adyacentes y bocas del metro salía cada vez más gente de todas las edades y razas que se unían a la concentración, que de silenciosa al final no tuvo casi nada porque se nos hacía difícil permanecer callados cuando se pretendía celebrar un minuto de silencio. Siempre alguien lo rompía con algún grito: mentirosos, asesinos. Las lágrimas y la indignación se propagaban de igual modo que la información. La gente estaba pegada a sus transistores y los móviles sonaban sin parar para transmitir información a la gente, que a su vez propagaba las noticias, que corrían de boca en boca.
Cuando Rajoy declaró a los medios que la concentración era ilegal e ilegítima, y acusó a sectores del PSOE de haberla organizado, la multitud rugió y contestó: "nos han convocado los asesinados", y "la voz del pueblo no es ilegal". Cómo ibamos a ser ilegales, cuando el gobierno seguía mintiendo, ocultando información y violando los derechos más elementales del pueblo: el derecho a la libertad de expresión y al derecho a la información. En TVE 1, Cine de Barrio.
En Génova pasaban las horas y los ánimos se iban encendiendo cada vez más. Seguía llegando gente, y no se veían banderas de partidos políticos ni sindicatos.. Sólo pancartas improvisadas con cartones y bolígrafos.. Tampoco la gente cantaba; todo eran gritos de dolor e indignación. El jefe antidisturbios confesaba a un reportero de la SER que no podían disolver la concentración por la fuerza porque eramos ya más de 5 mil personas y no era cuestión de cargar contra la muchedumbre donde había ancianos y niños. Cada vez que algún miembro de la sede se asomaba a la ventana la gente rugía y pedía la verdad, y mientras, seguían llegando noticias de concentraciones espontáneas en todas las ciudades de España.
Las nueve de la noche y nadie se movía de allí, pese al frío. Nos llegó una nota que circulaba en manos de todo el mundo: A las doce en sol. Pasaló. De pronto otra noticia que se propaga entre la gente: dos hindúes y tres marroquíes detenidos por su relación con los supuestos asesinos en Lavapiés. Los servicios de inteligencia por un lado y el gobierno por otro. Españoles en el extranjero, amigos de todos los puntos del planeta seguían mandando noticias de las principales cadenas televisivas del mundo: Bush lamenta que el apoyo de España a su guerra contra Irak haya tenido estas consecuencias para Madrid. En cambio, el gobierno no lo lamenta, sino que oculta toda la información y llama a la calma, e insiste en que en la jornada de reflexión el pueblo no puede salir a la calle para expresarse.
Rugimos más aún: no nos vamos, sal al balcón, da la cara, PP responsable, PP culpable, vuestra guerra, nuestros muertos, vosotros teneis chófer, nosotros Cercanías, vosotros, fascistas, sois los terroristas. Diez de la noche y la gente sale hacia Sol tomando las calles sin permiso. Yo me voy a Lavapiés para cenar un poco y ponerme algo de abrigo porque ya no siento las manos del frío.
La plaza está vacía, y al llegar a la calle Cabeza nos encontramos con una chica joven que, en la puerta de su casa, aporrea una cacerola con la cabeza alta y el semblante grave. Tímidamente salen a los balcones vecinos que salen a aporrear las cacerolas. Primero es un suave tintineo, después comienzan a abrirse los balcones de todas las calles y comienza un zumbido ensordecedor que se expande por todo el barrio. Bajamos a la plaza, que comienza a llenarse de gente que aporrea sus cacerolas, sartenes e instrumentos con fuerza. Aparece una cámara de televisión alemana, mientras la plaza y las calles están llenas de gente protestando sin palabras, y en un momento precioso hasta parece que seguimos todos el mismo ritmo. Un ritmo fúnebre y contundente, seco, duro, lleno de rabia y solemnidad. Y marchamos todos hacia Sol, donde ni siquiera podemos entrar porque Madrid está en la calle. Siguen volando las noticias, siguen multiplicándose los mensajes de solidaridad con las protestas de otras ciudades, siguen propagándose las noticias. La policía ha cargado contra la gente en Zaragoza y en Barcelona.
Están estudiando suspender las elecciones, ha aparecido en manos del PP, de repente, un vídeo en el que Al Quaeda reivindica el atentado, y la gente comenta asombrada e indignada que no salimos en los medios. En la SER comentan que pese a la toma de las calles por parte de la ciudadanía, no van a seguir retransmitiendo para mantener la calma y no calentar los ánimos. La censura del siglo XXI. Las cámaras, los micrófonos, y las luces desaparecen; solo quedan los reporteros alemanes que trabajan a destajo, y nosotros gritando, y todas las calles que desembocan en Sol colapsadas.
No hay banderas, no hay partidos, no hay magnetófonos, no hay organizadores, no hay órdenes. La multitud avanza espontáneamente hacia Atocha y la policía se retira discretamente. La calle es nuestra y caminamos por donde queremos, cortando el tráfico. Nadie rompe cristales, nadie destroza el mobiliario urbano, Madrid avanza cívicamente y Ansuátegui ordena invisibilidad.
La policía apaga las sirenas, y las lecheras apenas son percibidas. "Veniros con nosotros", grita alguno a los uniformados, que no se atreven ni a mirarnos a los ojos. La rabia está en el grito, en las palabras. La gente exige que el gobierno informe, que los medios informen, la gente exige que el gobierno asuma su responsabilidad, y que deje de mentir a un país entero, que a través de internet y los teléfonos móviles va conectandose con el mundo entero. Los medios nacionales ningunean la protesta y dejan claro de qué lado están. La gente alza sus móviles para que los que escuchan al otro lado perciban el ambiente que hay en Madrid. Más de un millón de personas bajan hacia Atocha por la calle del Prado y por la calle Atocha.
Y circula otro papel: a las dos en punto cinco minutos de silencio. Pasaló. Todos al suelo. Silencio sepulcral. No hay cámaras. Miles de velas encendidas, y se rompe el silencio con el grito lleno de orgullo: viva Madrid, y todos gritamos, viva, viva Madrid. Aznar escucha, el pueblo está en lucha, y las riadas humanas avanzan hacia el Congreso. En la radio solo se oye música y resúmenes del partido del Real Madrid. Las voces ya cascadas por el paso de las horas, los pies doloridos, y no hay miedo, no hay policía, solo el helicoptero rugiendo encdima de nuestras cabezas, y una sensación de euforia al ver que somos tantos, que somos incontables. "También estuvimos en la manifestación de ayer", decçian algunos cartones a modo de pancarta. Frente al congreso, las lecheras protegiendo el recinto sagrado donde unos cuantos toman las decisiones sin preguntar. La gente vuelve a gritar, dijimos no a la guerra, dijimos no a la guerra, vuestra guerra, nuestros muertos, un pozo de petróleo por un pozo de sangre, embushteros, tve= nodo, urdaci nazi, queremos la verdad.
Pasamos el congreso, llegamos a la Gran Vía, seguimos por Hortaleza. La gente sale de los bares, los pubs y las discotecas. Unos se unen, otros provocan preguntando qué pasa y por qué tomamos las calles, y Madrid avanza imparable bajo la atenta mirada del helicçoptero. Los porteros de las discotecas desde las que sale música evasiva y alegre nos miran alucinados, tratando de proteger los imperios del alcohol y la música entretenida. Llegamos a la sede del PP de nuevo, y la gente, pese al cansancio, sigue aullando. Cuatro, cinco de la mañana, y la gente grita hoy protestamos, mañana os cesamos, a la hora de votar se tiene que notar, asesinos, mentirosos.
Agotada regreso a casa. En Sol hay cientos de velas encendidas, y decenas de ramos de flores y carteles, cartas, gritos de papel donde la gente demuestra su solidaridad y su cariño. La gente se arodilla, enciende más velas, y todo está en silencio. Siguen las pancartas colgando de todos los rincones de la Puerta del Sol; los servicios de limpieza esta vez respetan el dolor de una ciudad entera que llora a sus muertos. Banderas de todas partes del mundo, y escritos en árabe, no al terrorismo, PP responde, mensajes de las familias de los fallecidos, basta de horror, queremos la verdad, televisión manipulación, y cuatro mendigos apoyados contra la pared, rodeados de velas, en silencio.
El pueblo llora, el gobierno miente. Lucía no te olvidaremos nunca. Papá te quiero.. Esta no es nuestra guerra. Agotada, no puedo ni moverme de allí. Porque si la gente expresaba la rabia ante la mentira en la calle Génova, allí se concentra el dolor, el silencio, velas encendidas y flores congeladas del frío que hace.
Esto es lo que sucedió en Madrid la víspera de las elecciones. Y si en los medios no se quiso recoger esta toma de las calles por parte del pueblo madrileño, por lo menos que se difunda por la Red lo que pretende ser acallado y ocultado. Porque algo ha cambiado desde anoche: ya no tenemos miedo. Ni en Madrid, ni en el resto de las ciudades, ni los pueblos.Y no necesitamos partidos políticos que organicen manifestaciones: ya sabemos que internet y los móviles cuentan lo que no cuentan los medios oficiales, y ya sabemos que tenemos una herramienta de comunicación, la del boca a boca, para expresarnos.
Se nos han negado los derechos fundamentales que reconoce nuestra Constitución, y el pueblo ha pagado caro la incursión de su gobierno en una guerra por petróleo. Un pueblo que nunca ha tenido problemas con el mundo árabe, un pueblo que se indigna ante la mentira y los insultos del candidato a la presidencia de España. Madrid demostró que está llena de gente de todas las nacionalidades, edades y condiciones sociales que son sensibles, y fue anoche la verdadera democracia, la de la soberanía del pueblo, en la que la gente se expresaba libremente.
Pásalo.

Agora, vós veredes... Crédelo?

Bases Democráticas Galegas

Premede nesta ligazón e veredes cales son as Bases Democráticas Galegas para o noso país que nos propón esta nova agrupación.
Eis un resumo do fundamental:
BASES DEMOCRÁTICAS GALEGAS
1- Galiza é unha nación. Ten dereito ao exercicio de autodeterminación.
2- O Pobo galego e Galiza son o único suxeito e ámbito soberano de decisión.
3- Democracia real e participativa. Cesamento do recorte das liberdades.
4- Plena normalización do galego como lingua propia de Galiza.
5- Marco galego de relacións laborais.
6- A nación galega non se cinxe exclusivamente ao territorio actual da Comunidade Autónoma Galega.

Estableceranse xuntanzas comarcais para artellar as accións e para discutir algunhas posturas.
Ben, até outra! Saúde!

Saúde para o novo blogueiro

Benvido ao blogomillo, compañeiro!
Contamos contigo para o noso proxecto de país, non é?
Tan só quería presentarvos o enderezo do cabaqueiro da panonia para que lle botedes un ollo, sobre todo a quen lle gusten as linguas...
Estou algo canso, a conversa desta noite en Moaña foi moi interesante. Graciñas
Rocao e a Cliqueando polo voso saber. Con tan bos mestres, é ben sinxelo aprender.
Saúde e Independencia!
Todos somos iraquís!

Despois das eleccións...

Ola! Despois destes días de mentiras, enganos e outras cousiñas... parece que a democracia continuou e que os cidadáns deste estado ao que pertencemos, puideron escoller aos seus representantes.
Agora, con ZP de Presidente, só resta agardar a que cumpra todas as promesas que fixo e que realmente haxa diálogo con todas as forzas políticas e que a Paz presida as nosas vidas.
Desexamos que todos os actos fascistas desaparezan agora que desapareceu o seu partido do goberno do estado.
Así sexa!

Por favor: Abonda de mentiras. Coman as súas palabras, sres. ministros.

ATENTADO EN MADRID
Acebes dice no tener dudas de "la autoría de ETA" y responde que
plantearlas es "miserable". El ministro del Interior español, Angel Acebes, ha asegurado hoy que el Gobierno de Madrid no tiene ninguna duda de que la autoría de los atentados que se han producido esta mañana en Madrid es de la organización armada ETA. A la pregunta concreta de si cabe posibilidad de que las explosiones fueran causadas por activistas islámicos, Acebes ha dicho que "el Gobierno no tiene ninguna duda de que ETA está detrás" y ha reseñado que plantearlas es "miserable". Asimismo, ha agregado que "ETA no siempre reivindica sus atentados".
GARA

GARA.net-. El ministro del Interior español, Angel Acebes, ha comparecido en rueda de prensa ante los medios tras el atentado registrado hoy en Madrid en el que han muerto más de un centenar de personas.
"ETA buscaba una masacre en España", ha señalado Acebes, y ha añadido que "en cuantro ocasiones consecutivas las fuerzas y cuerpos de seguridad han conseguido evitarlo, pero desgraciadamente en esta ocasión ETA ha conseguido su objetivo".
Según Acebes, "es absolutamente claro y evidente que la organización terrorista ETA estaba buscando un atentado que tuviese una gran repercusión".
"Por tanto, me parece absolutamente intolerable cualquier tipo de
intocicación que vaya dirigido por parte de miserables a desviar el
objetivo y los responsables de esta tragedia y este drama", ha dicho el ministro español de Interior.

Las primeras dudas de los periodistas:
A pesar de la seguridad con la que el ministro español de Interior ha
atribuido a ETA el ataque de esta mañana en Madrid, los periodistas
congregados en la rueda de prensa de Angel Acebes han mostrado las primeras dudas sobre los responsables del atentado.
Preguntado sobre la posibilidad de que un grupo armado islamista "como Al Qaeda" haya sido el autor del atentado, Acebes ha reiterado que "en estos momentos el Ministerio del Interior no tiene ninguna duda que el responsable de este atentado es la banda terrorista ETA".
Ha agregado que "estamos asistiendo a un proceso de intoxicación que ha iniciado el señor Otegi de manera miserable para desviar la atención. No es la primera vez que ocurre que ante una tragedia de estas dimensiones, además, pretendan sembrar la confusión para todavía multiplicar el miedo y los efectos que pretende la organización terrorista de terror, de miedo, de desorientación y de confusión. No me cabe ninguna duda de que es una estrategia miserable como todo lo que hace ETA y los que le apoyan".
Acebes ha sentenciado que "en estos momentos no tenemos ninguna duda ni creo que la inmensa mayoría de los españoles".
Interrogado de nuevo por otro periodista sobre la falta de información en cuanto al explosivo utilizado en los atentados y el modus operandi de los autores, Acebes ha subrayado que "la utilización de mochilas como bombas trampa" tampoco es "una novedad de la organización terrorista y también forma parte del modo de operar en otras ocasiones".
"ETA estaba buscando un atentado de grandes dimensiones", ha reseñado Acebes. En cuanto al tipo de explosivos, ha asegurado que "está siendo analizando en estos momentos".
Otra periodista ha preguntado si "algún otro grupo ha reivindicado el atentado" y ha requerido al ministro para que aclare si "le parece
significativo que no haya avisado ETA, como es habitual cuando suele colocar este tipo de bombas y como tenía previsto hacer en el caso de la estación de Chamartín".
Angel Acebes ha respondido a este respecto que "nadie ha reivindicado el atentado. ETA no siempre reivindica sus atentados y nunca lo hace, en cualquier caso, inmediatamente".

Coas vítimas e contra a violencia, pero sen unha Constitución que non é nosa

Despois do acontecido hoxe, xa oín tantas burradas que preferería non escribir nada, por medo a meter o zoco. Só desexaría que pensaramos un pouquiño en como son as cousas... Quérome solidarizar coas vítimas dos atentados de hoxe en Madrid, e tamén quero criticar duramente o labor do goberno, encargado, a priori de velar por nós. Foi ETA a autora do ataque, como dixo o Sr. Ministro pola tarde? Foi a organización árabe Al-Qaida? Cren que se pode insultar a toda unha comunidade (neste caso o pobo vasco), como se pode ler hoxe en calquera foro de internet, porque a uns señores lles pareza oportuno manipular o voto do 14M?
E, de calquera xeito, a manifestación de mañá ten que ser para solidarizarse coas vítimas (e cos seus familiares), e non para que a manipulen uns poucos (como xa fixeron con moitas outras).
Bakea eta Independentzia (Paz e Independencia).
Liberdade de pensamento e de expresión!

ETA NON, VASCOS SI

Por que? Por que poñer bombas en trens onde viaxan estudantes, traballadores, inmigrantes... xente que cada día esperta para dirixirse ao seu destino e loitar por sobrevivir no medio da rutina, xente humilde, xente sen poder na sociedade máis que o do voto? Por que? Por que rapaces e rapazas, nais e pais, avós, irmáns, curmáns, sobriños, tíos...? Por que? Por que xente indefensa, cidadáns, coma ti e coma min? Por que?
Para que destrozar esas familias? Para que todo ese horror e todo ese sufrimento?
Con que fin? Con que propósito? O único que penso que conseguiron con isto e asegurar máis o resultado destas eleccións. O partido popular gañará por maioría absoluta, porque todas esas persoas que tiñan o voto indeciso ou que tiñan algunha mínima dúbida con respecto a quen votar, votarán a eses outros asasinos que prometen acabar co terrorismo.

Hoxe é un día triste e duro para todos aqueles que amamos a liberdade e a paz. Todas esas persoas que morreron asasinadas hoxe non serviron para nada, máis que para provocar dor e terror na poboación. Hoxe os de ETA favoreceron unha vez máis que saian escollidos para gobernar o estado durante os próximos catro anos os asasinos do noso mar, os asasinos de Iraq, os asasinos das nosas liberdades...

De parte do PP: "graciñas, ETA."
De parte de todos os vascos que desexan a independencia do seu país: "ETA hijos de puta!"
ETA NON, VASCOS SI.

8 de Marzo: Día da Muller

PARABÉNS A TODAS AS MULLERES POLO NOSO DÍA!!
En especial ás mulleres traballadoras que están cobrando no seu traballo menos que os seus compañeiros.
Tamén ás estudantes, sobre todo ás que están a facer algunha carreira eminentemente masculina e loitan día a día contra o machismo de profesores e compañeiros de clase. E ás traballadoras non remuneradas por excelencia: as amas de casa, que teñen que soportar todos os días o desprezo e infravaloración do seu traballo.
Parabéns ás maltratadas, ás explotadas, ás mulleres do terceiro mundo, ás violadas, ás enfermas... ás nais solteiras, ás nais casadas, ás avoas, ás curmás, ás tías, ás sogras, ás sobriñas, ás netas, ás fillas, ás cuñadas, ás noras... A TODAS!!
Oxalá que no futuro e co traballo e a loita de todas poidamos ir achegándonos a ese ideal que é a igualdade de xénero.
Depende de todas e todos nós que os pasos que deron tódalas mulleres da historia non se retrocedan ou non se esquezan.
Despídome desexando que gocedes deste día e que non o fagades único, que todos os días sexan o día da muller, e do home!
Que todos os días sexan o día das persoas, de calquera etnia ou clase social.
Saúde e XUSTIZA!!
Un biquiño para tódolas lectoras e lectores desta bitácora, a mellor do mundo!!

Festa do Queixo de Arzúa

Esta fin de semana, despois dunha boa churrascada (en mellor compañía) fomos ver o partido de rugbi feminino da selección estatal hespañola contra a escocesa. Xogaron en Lalín porque, como logo soubemos, unha das xogadoras é a concelleira de deportes de Lalín. Infelizmente, as hespañolas gañaron por 6 tantos a 5. Digo infelizmente porque o xogo non foi nada que non se puidese ver antes en calquiera partido das mozas da terra, e tamén porque a victoria hespañola non foi merecida. Ao comezo soaron os himnos dos dous equipos. As escocesas cantaron unha fermosa letra sobre música de gaitas. E as hespañolas? Non cantaron nada. Pois ben, no partido, que dominaron as escocesas, estas foron as únicas capaces de ensaiar. Hespaña limitouse a parar o xogo e a transformar entre os paus dous golpes de castigo.
Ao remate, todos os asistentes parecían moi felices berrando: "¡Hespaña, Hespaña!"
Velaquí vai a ficha do encontro:
- Hespaña: Rocío García (Beatriz Pareja 71'), Aroa González, Nerea Otxoa (Meritxell Urbiola 75'); Estibaliz Uriarte (Sonia JIménez 68'), Aitziber Porras (Raquel Socías 54'); Rosana Estanyol, Angelina Masdeu, Cristina Valdés; Isabel Rodríguez, Inés Etxegibel; Olga García, Elena Roca (María M. Pérez 54'), Nerea Lasa, Nerea Martínez (Concepción Ramos 79') e Montserrrat Pozas.
- Escocia: Lynne Reid, Iona Frickleton, Karen Findlay; Lee Cockburn, Lisa O'keefe; Beth MacCleod, Shona Watt, Claire Muir; Alison Newall, Mary Pat Tierney; Donna Kennedy, Rhona Shepherd, Rimma Petlevannaya, Lucy Millard y Louise Dalgliesh (Katie Dvies 61').
Hespaña transformou 2 golpes de castigo (Etxegibel 48' e 57') -3+3 puntos-. Escocia: 1 ensaio (Mary Pat Tierney) -5 puntos-.
O árbitro do encontro: Ferdinando de Sousa (Portugal). Excluíu dez minutos a Nerea Lasa (por xogo sucio e por maleducada).
--------------------------------------
Despois estivemos en Arzúa, na Festa do Queixo: noites de música, queixo e pan de boroa. Magnífico o son de Oskorri (sen desmerecer a Treixadura e Leilía). Alí encontramos a Paleon para quen enviamos apertas fondas. Seguro que nos vemos noutra. Xa se sabe que os feirantes andamos de festa en festa...

Presentación das Redes Escarlata en Pontevedra

O vindeiro venres, 5 de marzo, celebrarase en Pontevedra a presentación das Redes Escarlata.
Deica entón!

O web de Mariano Rajoy.

Mirade este enderezo. Resulta moi interesante ver quen presenta o PP como candidato ao goberno do estado.
Deica outra! E non esquezades a cita do domingo en Lugo.

Todas as persoas de ben... vémonos o domingo en Lugo

O domingo 29 haberá en Lugo unha manifestación en apoio aos tres sindicalistas da CIG condenados por participaren nun piquete durante a folga xeral de xuño de 2002.
Sairá arredor das doce do mediodía dende a Ronda da Muralla e é importante que esteamos alí para dicir que xa está ben, que estamos até o cu de que fagan connosco o que lles peta, de que non queremos un estado policial e de que somos moita xente que estamos en contra dos continuos abusos da súa "xustiza".
Liberdade!!!

Unha semana despois... e os tres membros da CIG de Lugo seguen aí!

Boas! Xa hai unha semana que non escribo nada por aquí. A verdade é que estes días chegaba moi canso á casa e non prestaba pórse perante a computadora.
Tamén é certo que nestes días vin algunhas cousiñas que me fixeron pensar (algo que non adoito facer). Comezo por unha pintada que fixeron uns simpáticos sobre un espectacular mural de Castelao. Sobre a súa caricatura estes modernos "artistas" decidiron pintar un bigode e un sorriso cínico (digno de calquera cargo do goberno). Ao carón desa desfeita, lin un eslogan que me sorprendeu: "JALISIA CEIBE: PODER COPULAR". Ninguén o podería definir mellor, non credes? Seguimos cos murais nas paredes: alí ao lado hai tamén unha pintura coas bandeiras das nacións celtas (só botei en falta a estrela da nosa).
E despois, houbo temas máis serios: como pode ser que aínda hoxe se celebren "xuízos" nos que a xustiza está ausente? É pecado pertencer a un sindicato? Non se poden reclamar os dereitos?
Dende esta bitácora mostramos a nosa SOLIDARIEDADE cos compañeiros presos en Lugo! Atendede, pois están preparadas as mobilizacións en Lugo e tamén a nivel nacional. Non podemos permitir máis abusos.
Saúde e Resistencia.

Apoloxía do cocido.

Primeiro de nada, saúde ao Boedense e mais á súa bitácora. Agardamos que dure moito tempo.
Quería enviar dende aquí unha aperta fonda a Dani, poeta e amigo, que está a pasar por unha desas situacións jodidas. E é porque perder a un irmán non é algo doado de aceptar.
Gustaba de dar as grazas ás persoas que traballan para que haxa unha Rede feita dende Galiza e en galego. A quen tedes páxinas web, a quen visitades esas páxinas, a quen estades metidos neste mundo de normalización e dignificación da nosa lingua mediante estas tecnoloxías... GRAZAS!
Grazas tamén aos que ledes estas liñas e que mesmo publicades algún comentario.
Grazas, Mariana, por colaborares arreo para que esta bitácora siga a súa andaina.
Ben, hoxe foi un día estupendo: durmir até tarde, viaxar ás miñas raíces "en salvaxe compaña" -como diría o outro- e ao chegar onda os vellos: un xantar de San Bras magnífico. Un cocido dos que había moito que non comía... Beizón aos porcos polo alimento que nos ofrecen! E despois do xantar... paseo polo canón do Sil. Paisaxe fermosa, día de sol e saber popular.
Pódese pedir máis?
Chegou o luns, e outra semaniña máis na que seguiremos a loitar pola Independencia da Patria.
Saúde!

Ironía: recurso estilístico en vías de extinción.

Efectivamente, sei que hai moi bos libros infantís en galego. Tratábase dunha pregunta irónica.
Que sexan menos chamativos e menos numerosos ca os libros infantís en castelán é unha realidade que puiden comprobar na biblioteca á que asisto a diario. É unha realidade coa que non concordo en absoluto e quería expresala aquí. Se coñecedes bibliotecas nas que isto non ocorre, Noraboa!!! Dicídeme se hai algunha na Coruña.
Moitos biquiños e mercade para as vosas fillas e fillos libros en GALEGO.

Unha bitácora moi "real"

Boas! Hoxe, e sen que sirva de precedente, propóñovos unha visita a unha bitácora moi interesante e REAL. O diario de Letizia Ortiz..Trátase do que escribe unha tal Dona Letizia (chámana así, non é?). Pois ben, non ten desperdicio.

Non hai libros infantís en galego ou que?

Cada tarde vou á biblioteca coa rapaza que estou a coidar e lemos milleiros de libros. Pero resulta que os máis divertidos e chamativos están en castelán. Os que hai en galego na biblioteca, ademais de ser menos en número, son de peor calidade e pouco atractivos para os cativos. Por non falar de que na escola non promoven en absoluto o emprego do galego, nin por escrito nin por oral (deducindo do que lle escoito dicir aos rapaciños e as rapaciñas que están por alí). Teñen galego como unha materia de lingua estranxeira, coma o inglés. De feito creo que algúns len mellor en inglés ca en galego. Penso que hai que facer algo xa porque a lingua váisenos a tomar por... en nada!! Antes de que nos decatemos estaremos falando todos na lingua que nos impoña o señor Bush ou sucesores e estudando como antigas linguas do "reino de España" o castelán e o galego. Non deixedes que os vosos fillos ou primos ou sobriños ou veciños lle collan asco á lingua dos seus avós que nos arrebataron tan inxustamente nunha época.
Nada máis por hoxe. Estamos en época de exames e custa moito concentrarse e estudar, aínda máis cando ves a onde se dirixe a túa carreira e a onde se dirixe o mundo onde antes soñaba con traer os meus fillos...
Facede o posible para non fomentar coas vosas accións diarias o odio e a violencia. Gracias.
Bicos e apertas para todos.
(Prometo que esta é a última mensaxe fatalista que escribo. A partir de agora sempre positivo, nunca negativo. jeje. biquiños!)

Onde están as armas de destrución masiva?

Xa vistes. Prometeron que había armas no Iraq, e que por iso montaban a súa guerra, pero agora terán que procurar outra desculpa. Esa xa non lles serve. O señor ese... o humorista de bigode de cuxo nome non me quero lembrar está de paseo por Hollywood e parece que alí mesmo lle van dar unha medalla... Será que ten o mesmo coeficiente de intelixencia ca Bush? Será que nos EEUU escollen os presidentes do goberno do mesmo xeito ca no capítulo de hoxe de The Simpsons, onde dous extraterrestres se facían pasar por candidatos á presidencia e dicían abertamente que ían dominar o mundo. E iso parece que pretenden outros...
En fin, non quero que me ferva o sangue pola súa culpa, aquí preto temos outros ghichiños dos que é mellor non falar... Agora seica é mellor que en España haxa un presidente nado na Galiza. Din que así, se hai outro Prestige, o Papá Pitufo... quero dicir, o Papá Estado (que sempre vela por nós) nos protexerá de todos os males, que mercará os nosos votos e que estaremos moi felices en amor e harmonía en canto axitamos bandeirolas "roji-gualdas" e cunha gaivota que caga por riba dela.
Deica outra!

Hoxe non teño moito tempo...

"Work is work!"
Aínda así, aproveito para felicitar a Margarita Ledo e ao seu equipo pola estrea deste novo filme galego: Santa Liberdade.
En Compostela (cinema Yago) podedes velo o día 3 de febreiro. Noutras vilas teremos que agardar...
Aquí vos queda unha fotiño para abrir boca...

Máis do mesmo

Por se non abondaba, agora tamén hai en Toques agresións a xornalistas. Iso foi no pleno desta mesma mañá!!!
Mirádeo vós!

Michael Jackson "mercou" a súa liberdade. A Jesús Ares Vázquez, faralle falta mercar algo?

É difícil de crer, si. Sabemos que na Galiza aconteceron sempre cousas rariñas. A terra onde votan os mortos (de alén e aquén do Atlántico) é tamén a terra onde persoas(?) coma esta poden manter o seu cargo despois de abusos sexuais a unha menor.
Jesús Ares Vázquez, alcalde de Toques, seica ten (coma os caciques antecesores doutras épocas) dereito a pernada. O que aconteceu desta vez foi que os abusos sexuais saíron á luz pública e a algúns, chamounos a atención. Mais non se preocupen porque esta tamén é a terra onde Don Manuel I apoia e defende ao edil do seu partido (como non!) mesmo despois de coñecer o ditame do xuíz. Eu non entendo moitas cousas do mundo pero estas escapan totalmente á miña capacidade de razocinio. Que un individuo coma este abuse dunha rapaciña e que manteña o seu cargo e que non aconteza nada (dentro nin fóra do seu caciquil partido) é algo que só pasa no terceiro mundo (ao que indubidabelmente pertencemos). Non sigo a escribir para non vomitar e non zarrapicar toda a pantalla. Desculpade!

Pais e educación: por que o fan tan difícil?

(Atopei isto e quería colgalo no blog. Síntoo pero non teño tempo para traducilo. Bicos e apertas para todas e todos!!)
"Aún cuando los adultos se muestren comprensivos con los niños como individuos, suelen negarse bastante a menudo a admitir que puedan gozar de una existencia colectiva, entre ellos y para ellos y, en vez de facilitar la creación de una sociedad joven, se oponen a esta por medios diversos: la disciplina, los castigos, la competición, el amor propio, y otros medios cuyo objetivo no es otro que obligar al niño a someterse a la sociedad adulta".
XV Conferencia xeral da UNESCO, 1968. INFORME PREPARATORIO.

Atención á exclusiva:

Ollo ao piollo!
Por medio duns amigos informeime de que unha nova sociedade vai nacer en Galiza de aquí a pouco. Trátase dunha Sociedade Galega de Amigos da República. Até aquí, todo ben, de non ser porque semella probábel que reclamarán "a súa" república española. Cousa que me parece estupenda, mais creo que deberían ser algo máis explícitos no seu nome.
Como independentista galego e republicano, apoio a liberación doutros pobos, pero creo que ninguén ten que se disfrazar de galeguista e dicir claramente que son unha Sociedade (galega) de Amigos da República (española), pois mesmo podería ser ao revés: unha Sociedade (española) de Amigos da República Galega.
Hai persoas que, coma min, nos declaramos publicamente a favor dunha República Galega e, do mesmo xeito que Manuel Antonio, berramos: "Máis alá".
Dende aquí, só pretendía advertir do que hai. Parece ser que o venres comezan a súa andaina nunha asemblea constituínte.
Se houber alguén interesado, pódeme escribir un comentario, deixa o seu correo e eu infórmoo/a de máis detalles.
Saúde e República (GALEGA).

Cando parece que todo vai mal...

Non importa cómo de mal vaian as cousas, cántos problemas teñas, nin que sintas tódolos días que non comprendes en absoluto o que está a pasar ao teu redor... Non importa porque tes ao teu lado a persoa que máis queres no mundo e que fai que mereza a pena erguerse pola mañá e loitar cada día contra a realidade. Gracias a eses que facedes que o mundo teña sentido para outra persoa. Gracias a TI, que estás lendo isto. Es o mellor que me pasou nunca. Espero que nada impida que esteamos xuntos tooooda a eternidade. Ámote.
Disfrutade da fin de semana compañeiras e compañeiros!! E a seguir loitando, ok?
Biquiños!!

Hoxe non é un día demasiado bo...

Boas! Como vai todo? Espero que a vida vos siga a sorrir, que todo vai o mellor posíbel e que sigades a facer felices a moitas persoas.
A vida dános unha de cal e mais unha de area.
En fin, Saúde e Patria!

Sada...

Acabo de ler as últimas novas sobre Sada.
Xa imaxinaba o que ía acontecer, pero é que non hai maneira.
É indignante que os políticos muden de ideoloxía sen sequera mudar a chaqueta.
Cando colleremos neste país algo máis de sentidiño?
É que van seguir mexando por riba de nós.
Agora seica hai eleccións estatais, non?
A ver qué pasa, aínda que o importante non é quén saia, senón cánto tarde a nosa sociedade en decatarse do que fai.
Saúde e deica logo!

Descubrindo isto dos blogs

Uf! q complicado foi isto!
Pero ola a todas e todos! Xa estou aqui, emitindo, dende A Coruña para A bitácora de Turzi, o mellor blog do mundo mundial, como diria Manoliño Catrollos.
Só quería desexarvos boa noite e que descansedes moito e ben.
Alégrome de ter un sitio onde escribir para que outras e outros o lean. Voume desafogar a diario aquí como se pode falar de calquera tema... jeje!
Un biquiño moooooooooi forte para as que leades e os que leades isto! muaaaaaaaaaa!!

As novas ligazóns

Hoxe cheguei moi tarde á casa, pero quixen colocar algunhas ligazóns a outros cadernos de bitácora para que haxa máis posibilidades e que todo o mundo teña os enderezos.
Sei que non están todos os que son, pero si que son todos os que están.
Saúde!!!

Los deltonos

O outro día estiven a deseñar cunha amiga unha camiseta que lle ía dar de agasallo a un tipo polo seu aniversario. Era simple! Tratábase dunha soa frase, dúas palabras que configuran o nome dun grupo de música: Los deltonos.
Ten son, non sei, pareceume gracioso o nome.
Así son as cousas...

Hai quen pensa que os nacionalistas non contan no Congreso...

Este é o segundo (ou terceiro?) día de vida do caderno e hoxe quería comentar unha nova que me fixo pensar. Unha persoa do PSOE estremeño pensou (no seu único momento de lucidez, abofé) que aqueles grupos políticos que non acadasen unha alta porcentaxe de votos non deberían participar do goberno. En fin, este individuo dixo o que pretendía que non é nin máis nin menos o que outros fixeron antes ca el en Euskadi: negarlles a voz a milleiros de persoas.
Se cadra, Rodríguez Ibarra, só pretendía que pensaramos un pouco...
Como dixo o outro: "estamos en guerra, pero hai que reflexionar."
Saúde e ideas brillantes!

Voume deitar!

Despois de dúas horiñas investidas para que a bitácora teña algo de xeito (aínda resta moito traballo) voume deitar. Esta mensaxe serve tamén de proba.
Apertas e biquiños!

E isto como funciona?

Ola de novo! Se esta é a túa pregunta, tentarei respostala, aínda que é o primeiro día de vida desta creación e espero que mellore co tempo.
Trátase de que cadaquén escriba o que lle pareza e entre todas as opinións verquidas, nós tiraremos as nosas propias ideas. O pensamento non pode ser único (como moitas persoas -nas altas esferas do poder- nos pretenden facer crer) e temos a posibilidade de seguir a ser LIBRES, cando menos, no que respecta ao pensamento.
É dicir, a Liberdade temos que a conquistar cada día.
Até a próxima!
p.s.- Sempre me interesaron as novas tecnoloxías, e agora parece que as vou dominando. De calquera xeito, se alguén me puidese dar algúns consellos sinxelos que me sirvan de axuda para mellorar esta bitácora, agradeceríallos ben.

Douche a benvida ao meu caderno de bitácora

Ola! Son Turzi e dou aulas no ensino secundario. Velaquí tes ao teu dispor un espazo para falar de calquera tema do teu interese: educación, lingua, cultura, política...
Agardo as túas colaboracións.
Estou a comezar a miña andaina no mundo dos cadernos de bitácora, e espero contaxiar aos meus alumnos para que se poñan mans á obra. Hoxe é o primeiro día de vida desta creación e espero que mellore co tempo.
Até a próxima.